Eimreiðin - 01.04.1945, Qupperneq 76

172
SÆLUHÚSIÐ VIÐ DAUÐAGIL
EIMREIÐIN
SEMINGUR: Þú hefur gengið eitthvað slælega frá hurðinni. (Flýtir sér
að loka.J
BJARNI (tregðulega): Það getur verið. Annars þóttist ég ganga sæmilega
frá henni.
SEMINGUR: Þóttist! (setztj Jæja, áfram með söguna. ■— Kalda til ör-
kumla, sagðirðu seinast.
BJARNI: — Þegar svona hafði gengið nokkur ár, hauð sig fram ungur
maður, Jón að nafni. Var hann fæddur og alinn upp á næsta hæ við fjall-
garðinn og gerði sér snemma far um að kynna sér leiðina yfir hann sem bezt.
Hann komst líka brátt í mikið álit fyrir ratvísi og dugnað og varð mjög
eftirsóttur af ferðamönnum, því að engum hlekktist á, sem hann tók að sér.
En hér hófst gamla sagan, sem ávallt er þó ný fyrir yfirhurðamanninn í það
og það skiptið. Hinir leiðsögumennirnir fylltust hatri og öfund. Og með
því, að þeir voru nokkurn veginn jafnokar að atgjörvi, eða öllu heldur at-
gjörvisleysi, svo að enginn hafði antian af neinu að öfunda, þá sórust þeir í
eins konar félagsskap nm að koina fylgdarmanninum Jóni, sem slíkum, fyrir
kattarnef. Reyndu þeir með öllu móti að hnekkja áliti Jóns, ratvísi hans
og dugnaði. Kváðu þeir heppni lians með færð og veður og ýmsar aðrar
tilviljanir vera orsök þess alls. Jafnframt tókst þeim að læða á flot þeim
orðrómi, að fyrir Jóni vektu rán og jafnvel morð, ef hann kæmist í færi
við þá, sem hefðu peninga eða önnur verðmæti ineðferðis. Og þeim varð
þegar talsvert ágengt, einkum við ókunnuga, því að vinir Jóns voru miklu
sparari ó upplýsingar um hann og leiddu þetta allt hjá sér að mestu.
(Snörp vindhviða skellur á kojanum. Bjarni jtagnar andartakj
BJARNI (heldur áfram): Þá atvikaðist það eitt sinn, að níu menn þurftu
að komast yfir fjallveginn, og kvöddu þeir til fylgdar við sig einn af svæsn-
ustu óvildarmönnum Jóns, sem var eitthvað kunnugur sumum þeirra. En
þann sama dag var Jón sendur yfir fjallið einhverra erinda, sem sagan
greinir ekki frá, og slóst hann í för með þeim. Þegar leið á daginn brast a
grimmasta stórhríð, og þá var það, að leiðsögmanninn og Jón greindi á um
leiðina, og lét hvorugur undan öðrum. Loks skoraði Jón á ferðamennina að
fylgja sér, en það kom fyrir ekki. Voru þeir, að sögn, hetur húnir að logn-
um upplýsingum um Jón en öðrum nauðsynlegri fararbeina, og þeir fóu,
sem treystu honum helzt, þorðu samt ckki að yfirgefa hópinn. Jón fór þvi
einn leiðar sinnar heilu og höldnu, en hinir týndust allir. í fljótu hragði
virðist svo, að þetta átakanlega tilfelli hefði átt að sannfæra alla um yfir-
burði Jóns á þessu sviði, en það fór á annan veg. Óvildarmennirnir þóttust
finna eitthvað ósagt í frásögn hans, sem hent gæti til, að liann hefði sjólfur
ráðið ferðinni ó sinn hótt, til að ná sér niðri á óvini sínum, en séð sjálfuin
sér horgið, svona hinsegin, sem vel gat líka verið tilviljun. Með þessum og
slíkum þvættingi sefjuðu menn hvorir aðra. Loks kom þar, að enginn þorði
að liafa Jón að fylgdarmanni, og tók það meira á liann en nokkur maðut
vissi. En þessi umhyggja fyrir ferðamönnum var nú orðin eins konar ástríða
á Jóni, og þegar enginn vildi lengur þiggja fylgd lians, tók hann að varða
fjallveginn í frístundum síimin og lilaut spott eitt að launum. Er sagt, a*