Búnaðarrit - 01.08.1922, Side 50

46
BÚNAÐARRIT
fæ að vísu veDjulega eitthvað af engjum hjer á næstu
jörð, Stóruborg, en heldur hefir það farið minkandi
síðan þar varð tvíbýli. Jeg hefi því orðið að grípa til
þess alloft, einkum nú seinni árin, að heyja í sinuflóum
hjer í beitilandinu. Þetta hey er svo kynslæmt að mesta
neyðarúrræði er að gefa það, einkum í jarðasömum
beitarvetrum, og það lakasta af því er svo að engin
skepna jetur það, nema með fóðurbætir, síld eða iýsi.
Grastegundirnar eru næstum eingöngu vetrarkvíði og
snjógras, en svo verður þetta ekki slegið nema það sje
minst á 3ja ára sinu, annars er það graslaust. Venju-
leg þurrabands-sáta af þessu heyi vel þurru er 50 I
grasleysisáium hefi jeg þó heyjað um helming af hey-
skap mínum af þessu landi, en af heyi hjer úr enginu
er þurrabands-sátan venjulega 75—80 “8. Það hey er
fremur kjarngott þrifahey, ef það fær góða verkun, en
ekkert krafthey. Lömb geta fengið all-góða framför af
því, ef þau hafa 2 'S á dag. Útheyskapur minn er veDju-
iega 180—200 hestar, og þegar best gengur 230 hestar.
Af túninu fæ jeg vanalega 65—70.
Þær skepnur, sem venjulega eru á fóðri, eru: 2 kýr,
5—6 hestar, 90—115 kindur; til kúnna læt jeg 50—55
hesta af töðu, en það, sem þar er fram yfir fá reiðhest-
arnir; jeg verð að meta þá meira en ærnar. Aftur gef
jeg kúnum nokkuð af útheyi og mat, og hestunum
venjulega mat. í hestana eyði jeg venjulega 26—35
hestum, og þar af 10—15 hestum af töðu. Hey þab,
sem jeg ætla fjenu, er í all-flestum árum 160—180
liestar. Fjártalan er að vísu nokkuð mismunandi, en
ekki hefir það ætíð farið saman, að þegar flest hefir
verið á fóðri, að þá hafi heyskapur verið mestur; frekar
haft hliðsjón af þvi, að heyin hafi verið góð og vel
verkuð. — Útkoman af þessum ásetningi verður svo
venjulega sú, að eftir jarðasama vetra, fyrni jeg all-oft
töluvert af útheyi. Þessar fyrningar eru mjer góður
styrkur í hörðu vetrunum. Jeg gef þá að vísu all-oft