Búnaðarrit - 01.08.1922, Blaðsíða 101

J3ÚN A.ÐARítIT
97
vatni, sem inniheldur töluvert af uppleystu matarsalti.
Er þetta til stórbóta á þaranum, sem fóðri, vegna salt-
gnægðar hans. Malarbotn þarf að vera í gryfjunum, svo
vatnið geti sigið niður. Súrþarinn heflr því minna af
óþörfu vatni og óhollri ösku — steinefnum — en nýr
þari sjóvotur. Einnig verkar sýrugerðin leysandi á vefl
þarans og gerir hann auðmeltari. Síðast, en ekki sistan,
tel jeg þann kostinn, að fjeð losnar við vosið og hrakn-
ingana, sem leiða af fjörubeitinni.
Þarann má súrsa að vorinu, fyrir slátt, einnig seint á
haustin. Þetta er því viðbót við sláttinn, og veitir sannar-
lega ekki af, eins og sumurin eru hjer stutt og erfið.
Að gera tilraun með þetta, kostar bóndann lítið, að
eins að búa sjer til litla gryfju við sjóinn, þar sem þara
rekur á grjót og góð aðstaða að aka honum á hest-
vagni í gryfjuna, og þaðan heim. Þannig gætu bændur
sjalfir reynt, hvort þessi fóðuröflun borgar sig ekki vel,
hvort ærnar fóðrast ekki betur, ef þær þurfa ekki að
sullast í fjörunum, hvernig sem viðrar, og hvort lamba-
höldin batna ekki.
Um fóðurgildi einstakra tegunda sjáfargróðursins, vísa
jeg til ritgeiða dr. Helga Jónssonar, er birtust í „Bún-
aðarritinu" 1906 og 1918. Þar telur hann bestu fóður-
jurtirnar í fjörunum: maríukjarna, purpurahimnu, söl,
fjörugrös (chondrus crispus) og beltisþara, sem eftir efna-
greining að dæma, er öllu betri en maríukjarni, þó
margir telji hann bestan. Einnig er mjög fróðleg ritgerð,
eftir Ásgeir Torfason, í „Búnaðarritinu" 1910, um „efna-
greining nokkurra sæþörunga".
Þó grösin sjeu misgóð, er þó eins treystandi á þau
lakari, súr, eins og að beita á þau. Það er því sjálfsagt
fyrir alla, sem beita fjöru, að reyna þetta.
10. apríl 1922.
Theodór Arnbjörnsson,
frá Ósi.