Teningur - 01.04.1986, Blaðsíða 23

Teningur - 01.04.1986, Blaðsíða 23
Marguerite Yourcenar Hvernig Wang-Fo varð hólpinn Gamli málarinn Wang Fo og Ling læri- sveinn hans flökkuðu um þjóðvegi Han konungsríkisins. Þeim sóttist leiðin seint því Wang Fo nam staðar um nætur til að virða fyrir sér stjörnurnar og á daginn til að horfa á skordýrin. Þeir höfðu heldur ekki mik- inn farangur því Wang Fo kærði sig meira um ásýnd hlutanna en hlutina sjálfa og honum þótti sem ekkert væri þess virði að eignast það nema ef vera skyldu penslar, dósir af lakki og kín- versku bleki, silkistrangar og hríspappír. Þeir voru fátækir, því Wang Fo skipti á málverkum sínum og skál af hirsigraut og kærði sig kollóttan um peninga. Ling lærisveinn hans gekk álútur undir þung- um poka sem var fullur af frumdrögum. Hann bar þessa byrði með lotningu eins og hann bæri uppi himinfestinguna, enda var þessi poki í augum Lings fullur af fjöllum í vetrarskrúða, ám að vorlagi og tungli á sumri. Ling var ekki borinn til að flækjast um þjóðvegina með gömlum manni sem náði sólaruppkomunni á sitt vald og lagði undir sig rökkrið. Faðir Lings hafði verið í gullviðskiptum og móðir hans var einkadóttir jaðekaupmanns sem hafði eftirlátið henni eígur sínar um leið og hann formælti henni fyrir að vera ekki sonur. Ling hafði alist upp í umhverfi þar sem ríkidæmi útilokar tilviljanir. Þessi tilvera sem var svo vandlega um- lukt hafði gert hann feiminn. Hann var hræddur við skordýr, þrumuveður og andlit dauðra. Þegar hann náði 15 ára aldri valdi faðir hans honum konu og hana mjög fagra, því hugmyndin um hamingjuna sem hann veitti syni sínum sætti hann við að hafa náð þeim aldri þegar nætur eru aðeins tími til að sofa. Kona Lings var veikbyggð sem reyr, barnaleg sem mjólk, mjúk eins og munnvatn, sölt sem tár. Eftir brúðkaup- ið gekk tillitsemi foreldra Lings svo langt að þau dóu og sonur þeirra varð einn eftir í dimmrauða húsinu sínu ásamt konunni sem brosti án afláts og plómu- tré sem bar bleik blóm á hverju vori. Ling unni þessari blíðlyndu konu eins og mönnum þykir vænt um spegil sem ekki missir gljáa sinn, eins og verndargrip sem alltaf kemur að notum. Hann stund- aði tehúsin til að vera í takt við tímann og hafði hæfilegan áhuga á fimleikafólki og dansmeyjum. Nótt eina þegar hann var á knæpu fékk hann Wang Fo að sessunaut. Gamli maðurinn hafði neytt áfengis til þess að geta málað betur drukkinn mann. Hann hallaði undir flatt eins og hann væri að reyna að mæla fjarlægðina sem skildi höndina frá bollanum. Hrísgrjóna- brennivínið hafði losað um tunguhaftið á þessum þögla myndgerðarmanni. Wang Fo talaði þetta kvöld eins og þögnin væri veggur en orðin litir til að hjúpa hann í. Með hjálp hans sá Ling fegurð í andlitum drykkjumannanna ó- ljóst í gegnum reykinn af heitum drykkj- unum, hinn djúpa brúna lit kjötsins sem eldtungurnar höfðu sleikt misjafnlega og óvið jafnanlegan lit vínslettnanna sem dreifðust um dúkana líkt og fölnuð blómblöð. Vindhviða þeytti upp glugga og regnið helltist inn. Wang Fo beygði sig fram til að vekja athygli Lings á blý- gráum brandi eldingarinnar og Ling varð svo hrifinn að hræðsla hans við þrumuveður hvarf á bak og burt. Ling borgaði fyrir gamla málarann og þar sem Wang Fo var bæði peningalaus og vinalaus bauð hann honum auðmjúk- ur húsaskjól. Þeir urðu samferða, Ling hélt á lukt, ljós hennar framkallaði ó- vænta elda í pollunum. Þetta kvöld komst Ling að því sér til undrunar að veggir húss hans voru ekki dimmrauðir eins og hann hafði haldið heldur báru lit appelsínu sem er að því komin að skemmast. í garðinum dró Wang Fo at- hyglina að runna sem enginn hafði áður tekið eftir og líkti honum við konu sem lætur hár sitt þorna. Á ganginum fylgdist hann hugfanginn með varkárri ferð maurs sem skreið eftir sprungu í veggn- um og ógeð Lings á þessum skordýrum hvarf sem dögg fyrir sólu. Það var þá sem Ling gerði sér grein fyrir að Wang Fo hafði opnað sál hans, gefið honum nýja sjón og hann bjó um hann með lotningu í herbergi foreldra sinna. í langan tíma hafði Wang Fo dreymt um að gera mynd af æfintýraprinsessu sem léki á lútu undir pflviðartré en engin kona var nægilega óraunveruleg til að geta setið fyrir. Hins vegar gat Ling það því hann var ekki kona. Að því loknu talaði Wang Fo um að mála ungan prins sem skýtur af boga undir sedrustré. Eng- 21
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Teningur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Teningur
https://timarit.is/publication/820

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.