Heimilisritið - 15.06.1952, Blaðsíða 5

það virtist eins og hún væri
reiðubúin að leggja á flótta, en
væri samt negld niður. Hún var
ef til vill ekki af holdi og blóði,
heldur einungis ímyndun, hug-
arskapnaður, sem hann hafði
gilda ástæðu til að óttast. En
hún brosti og setti hendurnar
fyrir augun, blinduð af sterku
ljósinu.
„Ó, þér blindið mig!“ kallaði
hún. — Þetta var þá veruleiki.
„Ég bið afsökunar!" Luke var
undarlega innanbrjósts.
„Má ég koma inn? Það er svo
hræðilegt hér úti.“
„Gerið svo vel,“ sagði hann og
kinkaði kolli.
Hún gekk upp þrepin og inn
í lampaljósið. Andlitið var ekki
eins og hann hafði fyrst haldið.
Hún var falleg með blá, bros-
mild augu.
Hún stóð með krosslagðar
hendur og var feimin.
„Mér þykir leitt að hafa hrætt
yður,“ sagði hún. „Ég ætlaði að
bíða til morguns með að sýna
mig. Þér voruð svo aðlaðandi að
sjá, og voruð svo einmana."
Andlit Lukes var allt eitt bros.
hann var feginn, að hún skyldi
vera raunveruleg.
„Afsakið mig,“ sagði hann.
„Ég hegða mér víst eins og
bjáni. Ég hafði einhvernveginn
óþægilega á tilfiningunni að ég
væri ekki einn á eynni. Ég hef
verið einbúi hér í meira en ár.“
„Þá hafið þér valið yndisleg-
an stað,“ sagði hún.
Hann hafði lengi þráð að
heyra mannsrödd, og rödd henn-
ar var falleg.
„Voruð þér skilin eftir?“
spurði hann.
„Á vissan hátt. Þar sem ég er
óboðinn gestur yðar, yerð ég að
gefa yður skýringu. En fyrst
vildi ég gjarnan þvo mér, og svo
hafið þér ef til vill bolla af te?
Taskan mín er úti í garðinum.“
„Ég skal sækja hana, en fáið
yður að drekka á meðan.“
Luke hafði aldrei hugsað sér
að mála mynd á Faraniki, en nú
klæjaði hann í fingurgómana
eftir penslunum sínum. Ef hann
bara gæti málað hana eins og
hann sá hana núna í hvíta kjóln-
um með svörtu lokkana og blik-
ið í augunum. Hann hlakkaði til
að hafa hana til bqrðs með sér.
„Ég er svo fegin, að það voruð
þér, sem ég hitti fyrir, Fletcher.
Flestir karlmenn í yðar sporum
myndu hafa hatað mig eins og
pestina.“
„Það var líka í fyrstu tilhneig-
ing mín, en þó undarlegt sé, get
ég það ekki. í gærkvöldi hefði
ég ef til vill haft óbeit á yður.“
„Það var heppni, að ég skyldi
ekki koma þá.“
SUMARHEFTI, 1952
3