Heimilisritið - 15.06.1952, Qupperneq 45

Að lokum var svo komið, að
Joyce fann,' að Millinger stóð
með einhverjum undarlegum
hætti í milli þeirra Henrys. Hún
reyndi að sannfæra sjálfa sig
um, að þetta væri tómur barna-
skapur af sinni hálfy, því að
hvernig gat heilsulaus, gamall
maður varpað skugga á ham-
ingju þeirra Henrys? En það
reyndist samt svo.
KLUKKAN var um sjö, þegar
Mary kom. Hún var rúmlega
þrítug að aldri, en virtist eldri.
Hún var dökk yfirlitum, og
hefði maður ekki vitað það,
myndi engum hafa komið til
hugar, að hún væri systir Joyce,
tíu árum yngri með rauðgyllt
hár, blá augu og fjörlega fram-
komu.
„Er hann hjá Millinger í
kvöld?“ spurði Mary í dálítið
vorkunnsömum tón.
Joyce kinkaði kojli:
„Hann fór fyrir hálfum öðr-
um tíma.“ Svo fór hún allt í
einu að snökta. Mary flýtti sér
til hennar og tók um axlirnar á
henni.
„Hvað er að ...?“
„Ó, ekki neitt.“ Joyce þurrk-
aði sér um augun og gekk fram
í eldhúsið. Mary fór á eftir.
„Segðu mér hvað amar að
þér,“ sagði hún næstum skip-
andi.
En Joyce þagði.
„Ég veit hvað þú hugsar. Þú
treystir ekki Henry. Þú trúir
ekki sögunni um þennan Mill-
inger.“
„Hvað áttu við?“
„Það veiztu mætavel. Með
allri virðingu fyrir Henry, þá ef-
ast ég um að hann myndi heim-
sækja gamlan vin föður síns
svona oft, jafnvel þó hann sé
veikur. Látum vera þó hann liti
til hans stöku sinnum, en þetta
er alltof oft. Það eru ekki nema
átta dagar síðan Henry heirn-
sótti Millinger. Ég var hjá þér
um nóttina, og daginn eftir, þeg-
ar Henry kom heim, fannst mér
hann eitthvað svo annarlegur —
það var eitthvað, sem gerði mig
hrædda. Hann virtist þreyttur
og óstyrkur, hann hrökk saman,
þegar ég gekk inn í stofuna, og
áður en ég fór, tók ég eftir því
að hann fékk sér stóran slurk
af viský, sem hann drakk í ein-
um teig.“
„Ég hef tekið eftir þessu
sama,“ sagði Joyce lágt. „Hann
er svo einkennilega annars hug-
ar, og það er eins og hann heyri
alls ekki, hvað sagt er við hann,
en svo er eins og hann jafni sig
eftir nokkum tíma. Bara ég vissi,
hvað ég ætti að gera, Mary!“
SUMARHEFTI, 1952
4S