Heimilisritið - 15.06.1952, Blaðsíða 25

Nancy Hannegan í eftirdragi. Þá
leit unga stúlkan upp og renndi
fingrunum um hár sitt, og þá
blístraði hann aftur. Því að
þetta var Nancy!
Hann flýtti sér til hennar, og
hún leit til hans og brosti. Hver
skollinn var nú orðinn af hrjúfu
vinnuhöndunum? Og 'karlmann-
lega útlitinu? Og hvað var um
hjarta lians, hvernig hagaði það
sér?
„Nancy!“ sagði hann. „Eruð
þetta þér?“
„Já, það held ég“.
„Þér eruð gerbreytt“, stamaði
hann.
„Já, það vona ég“.
„Eitthvað svona — svona
kvenlegri!“
„Við hverju bjuggust þér?
Einhverri dyngju af hroðalegum
vöðvahnútum?“
„Nei, en ég — ég--------“
„Er það í rauninni svona
skrítið að sjá mig, þegar ég er
komin úr vinnufötunum mín-
um“, sagði Nancy dálítið snefs-
in.
„Ég get fullvissað yður um,
að ég hef ekki gert neina tilraun
til að halda mér til. Þetta eru
baðfötin, sem ég er vön að nota,
þegar ég er að synda, og ef þau
gera yður óstöðugan í hnakkn-
um, ættuð þér að reyna að ná
jafnvæginu, áður en þér dettið
af baki. Þér eruð sem sé allt of
hrifnæmur, herra minn! Þegar
ég var í reiðfötunum, lituð þér
á mig sem eins konar hluta af
hestunum. Nú, þegar ég er í
baðfötum, hagið þér yður eins
og sköllóttur karl á fremsta
bekk í gamanleikahúsi. Mér
gengur illa að venjast hinum
breytilegu sjónarmiðum yðar“.
Hún stakk sér og hvarf í laug-
ina eins og höfrungur, synti síð-
an hratt yfir laugina, fór upp úr
við hinn endann og gekk til bún-
ingsklefanna.
Jerry liorfði á eftir henni
þangað til hún hvarf, síðan fór
hann sjálfur upp úr og klæddi
sig. Hann beið hennar, þegar
hún kom aftur út úr klefanum
með rauðu baðfötin undir hend-
inni, og nú var hún aftur sjálfri
sér lík í stóru stígvélunum og
reiðbuxunum og með barðastóra
hattinn á höfðinu.
„Þér eruð vonandi ekki reiðar
við mig, Nancy?“ hóf Jerry
máls. „Ég ætlaði bara---------“
„Reið? Hvers vegna ætti ég
að vera reið?“
„Það veit ég raunar ekki, en
þér flýttuð yður svo mikið frá
’ ((
mer----------
„Já, þér skuluð ekki vera að
brjóta heilann uni það“.
„En þér virtust brjóta heilann
um það, sem ég hafði sagt“.
SUMARHEFTI, 1952
23