Heimilisritið - 15.06.1952, Blaðsíða 35

hard og fengu því meiri æfingu
í sakvæmissiðum.
Hann kom upp í sólbyrgið og
settist við hlið hennar ... hin-
um megin var súla og hérna
megin var Richard. Hún var í
gildru.
„Hvernig gengur?“ spurði Ric-
hard.
„Ertu nú kominn aftur!“ svar-
aði Edith eins afundin og hún
gat.
Richard lét sem hann skildi
ekki sneiðina og tók að segja
henni, hve töfrandi hún væri á
að líta, og hversu glaður hann
væri af að sjá hana.
Edith þoldi ekki að hlusta á
meira af slíku af munni venju-
legs manns, eins og Richards.
Hún stóð því upp, heldur hvat-
skeytslega.
„Viltu gera svo vel að færa
þig ofurlítið ... ég er að fara!“
sagði hún hispurslaust og ýtti
stólnum til hliðar.
Richard stóð einnig upp —
það var augljóst, að hann hugð-
ist fylgja henni eftir.
„Ertu að fara, Edith? Hvert
ætlarðu?“
„Eitthvert!" sagði hún æst.
„Eitthvert, þar sem fólk er ekki
svona hversdagslegt og leiðin-
legt og þreytandi! Þá er mér
líka alveg sama hvert ég fer.“
Richard sneri sér að henni og
horfði framan í hana með svip
... nú jæja, hann var fokreiður,
en það fór honum reyndar vel!
„Finnst þér í raun og veru all-
ir vera þannig?“ spurði hann og
röddin var lág og sár — „er mað-
ur þreytandi og leiðinlegur, þeg-
ar maður er ástfanginn ... ör-
væntingarfullri, vonlausri ást...“
Hún var rétt í þann veginn að
grípa fram í og gefa honum ó-
tvírætt í skyn, að hann þyrfti
ekki að gera sér neinar vonir.
Að hún kærði sig ekki vitund
um hann ... og að hún gæti ekki
með nokkru lifandi móti hugs-
að sér að verða ástfangin af hon-
um. En þá hélt hann áfram:
„ ... Já, svona fábjánalega ást.
SUMARHEFTI, 1952
33