Heimilisritið - 15.06.1952, Blaðsíða 36

fanginn eins og ég er af Honoríu
Uffeld!”
Hún saup hveljur.
..Honoríu Uffeld?"1
„Já! Honoríu Uffeld! Ertu
virkilega svo gersneydd allri
rómantík, að þú getir ekki hugs-
að þér, að maður geti orðið ást.
fanginn af stúlku, sem stendur
manni jafnmikið ofar og stjörn-
'ur himinsins? Getur þú ekki
skilið, að maður tilbiðji gyðju,
þó engin von sé til, að hún vilji
líta við dauðlegum og brjóstum-
kennanlegum manni!“
NAFNIÐ Honoría Uffeld lam-
aði hana algerlega. Honoría var
þess konar kvenmaður, sem
myndir birtust af í stórblöðun-
um ásamt filmstjörnum og
stríðshetjum. Hún var 1 hirð.
veizlum ... og faðir hennar átti
lystiskip, sem sigdi til Miðjarð-
arhafsins.
Hún náði sér þó loks svo, að
hún gat spurt:
„Þekkir þú Honoríu Uffeld?“
„Ég vil heldur segja þér alla
söguna,“ sagði Richard ... og
svo settust þau auðvitað aftur.
„Hvernig lízt henni ... ég á
við, henni geðjast líka vel að
þér?“ spurði Edith.
„Já, það held ég reyndar,“
sagði Richard hæfilega yfirlæt-
islaust. „Þú skilur — hún er
svo dauðleið á því fólki, sem
hún umgengst daglega. Og við
kynntumst líka á svo róman-
tískan hátt. Hún á lítinn hund
— yndislegan hund ...“
„Já, það veit ég vel,“ greip
Edith fram í. „Ég sá mynd af
henni með hundinn í einu blað-
anna um daginn."
„Jæja, sjáðu nú til ... Honoría
elskar þennan hund meira en allt
annað í heiminum. Hann fyllir
tómt rúm í tilveru hennar. Svo
einn morguninn, þegar hún var
úti að ganga með hann, hljóp
hann út á götuna beint fyrir
bíl, og ef ég hefði ekki verið
og þrifið hann, myndi bíllinn
hafa ekið yfir hann. Og ég get
fullvissað þig um, að þegar ég
kom með hann til Honoríu, og
sá hana (þú ættir að sjá augun
í henni! Blá, get ég sagt þér, og
hárið. Töfrandi!) já, það er ekki
of mikið sagt, að það var sem
elding hefði lostið mig! Ég varð
dauðástfanginn af henni. Við
fyrstu sýn.“
„Ó,“ sagði Edith.
„Þetta var skammt frá, þar
sem Uffeld lávaður, faðir henn.
ar, býr ... já, og hún bauð mér
inn ... og svo fórum við að tala
saman ... og hún sagði mér
allt um sjálfa sig!“
„Hvað sagði hún?“ spurði
Edith og stóð á öndinni.
34
HEIMILISRITIÐ