Heimilisritið - 15.06.1952, Blaðsíða 13

tækju, miðað við hagfræðilegar
líkur fyrir því, að slysin hentu.
„Af 800 000 manns, sem á þess-
ari stundu ganga um götur borg-
arinnar, er aðeins einn, sem
verður fyrir því að fótbrotna, og
þá eru líkurnar svo gott sem
núll fyrir því að einmitt ég ...“
í sömu andrá steig Friðrik á
bananahýði, rann, missti jafn-
vægið og skall á götuna. Við
urðum að fá sjúkrabíl til að aka
honum í spítala. Hann hafði fót-
brotnað.
Hálfum mánuði seinna sendi
hann mér trúlofunarkort. Kær-
astan var hjúkrunarkonan, sem
hafði annazt hann, stóð á því.
Hún var jafngömul og hann, og
dóttir uppgjafaofursta. Hún var
með hrafnsvart hár og var ösköp
lítil og -fínleg. Þegar ég sá þau
leiðast eftir götunni í fyrsta
sinn, sá ég ekki, að hún væri
vitund hölt.
Aftur á móti var hann halt-
FLJÓTUR AÐ ÁTTA SIG
Ungur og óstyrkur brúðgumi kom inn í ferðaskrifstofuna; hann var
að fara í brúðkaupsför. Og hann var svo utan við sig, að hann kcypti
bara einn farmiða. Þá sagði konan hans: „Heyrðu Pétur, þú hefur ekki
keypt nema einn farmiða!“
Hann svaraði umhugsunarlaust:
„Nei, svei mér þá, ástin mín. Heldurðu að ég hafi ckki steingleymt
sjálfum mér.“
ÖRUGGUR VINNINGUR
Það var inni í sjómannastofu.
„Eigum við að veðja, strákar?" sagði ungur og hressilegur sjómaður.
„Einhver okkar la:tur tíkall undir hattinn sinn hérna á borðið. Ég næ
tíkallinum, án þess að snerta hattinn."
„Allt í lagi,“ sagði skipstjórinn og lagði tíu króna scðil undir húfuna
sína.
Sjómaðurinn barði þrisvar sinnum ofan á borðið og þrisvar undir borð-
plötuna og að svo búnu opnaði hann lófann og sýndi — tíu króna seðil!
... Skipstjórinn lyfti undrandi upp húfunni sinni til þess að ganga úr
skugga um að peningaseðillinn væri þar ennþá, en um leið greip sjó-
maðurinn seðilinn eldfljótt og stakk honum í vasa sinn.
SUMARHEFTI, 1952
11