Heimilisritið - 15.06.1952, Blaðsíða 41

imar. Veðreiðar ... hausttízkan
... og brúðkaup! Edith starði á
myndina, svo las hún í flýti
textann:
Hin kunna Lady Honoría
Uffeld var í gær gift hr. Alfred
Winston frá Kanada. Hr. Win-
ston, sem lesendur munu minn-
ast sem sigurvegara í síðustu
Derbyveðreiðum, kynntist konu
sinni á mjög rómantískgn hátt,
með því, að hann var svo hepp-
inn að bjarga eftirlætiskjöltu-
rakka Lady Honoríu, þegar
hann var næstum orðinn undir
bíl. ...
Edith settist upp, og glápti
opnum munni út í garðinn, þar
sem Richard var á gangi með
húsbóndanum.
„Nú skal hann fá fyrir ferð-
ina!“
í sama bili var drepið á dyrn-
ar..
„HVERNIG líður?“ spurði
Richard og gáegðist inn.
„Komdu hingað snöggvast,
Richard!“
Edith sá hann roðna ofurlítið,
er hann kom auga á hið ógæfu-
samlega blað á gófinu, en hann
kom hlýðinn til hennar.
„Hvað er að, Edith?“
Hún benti á blaðið.
„Hefur þú nokkurn tíma talað
við Honóríu?“
Hann hristi höfuðið.
„Nei, og satt að segja hef ég
ekki einu sinni séð hana.“
Það varð stutt þögn.
„Má ég spyrja, af hverju þú
hefur talið mér trú um þessa
sögu?“
Richard gekk að legubekkn-
um, þar sem Edith sat með rjóð-
ar kinnar og leiftrandi augu ...
já, nú sá hann, að þau voru full
af tárum. Hann laut niður, svo
hann féll næstum á hné fyrir
henni ... svo tók hann hönd
hennar og kyssti hana.
„Af því þú settir upp slíkan
svip. þegar ég ætlaði að segja
þér, að ég elskaði þig. Ég gat
ekki stillt mig um það ... ég
ætlaði bara að stríða þér dálítið
og telja þér trú um, að það væri
önnur.“
Edith ætlaði að kippa að sér
höndina og hrópaði:
„Láttu mig vera ... ég ... ég
hata þig!“
„Ég hafði lesið um Lady Hón-
oríu í blöðunum ... og svo
nefndi ég hana ... það hefði eins
vel getað verið einhver allt önn-
ur.“
„Ég hata þig! Þú hefur haft
mig að fífli. Ég vil ekki sjá þig
fyrir augum mér framar.“
Hann hélt enn fast um hönd
hennar og sagði spyrjandi:
„Fannst þér þetta svo vit-
SUMARHEFTI, 1952
39