Tímarit Máls og menningar - 01.11.1945, Síða 10

136
TÍMARIT MÁLS OG MENNINGAR
uppi að beita smáþjóðirnar ofbeldi“. Varla munu vinir Bandaríkja-
manna hér á landi halda því fram, að þjóðin, sem grundvallar til-
veru sína á sjálfstæðisyfirlýsingunni frá 1776 og mannréttindaskrám
Virginíu og Massachusetts, fari að beita Islendinga ofbeldi. Víst
er um það, að á engu öðru ríður nú meira en semja aldrei af oss
heilög réttindi vor. Svo lengi sem vér gerum það ekki, höfum vér
von. En ef vér samþykkjum að ganga undir okið, samþykkjum að
ofurselja land vort, skrifum vér þar með undir dauðadóm vorn.
Því að fyrir hvern þann, sem nokkuð hefur fylgzt með því, hvað
í raun og veru hefur gerzt hér á landi á síðari árum, er engum hlöð-
um um það að fletta, hvað af þessu mundi leiða. Eg skal ekki fara
að lýsa því, það er of dapurlegt. Sú siðferðislega og andlega líkþrá,
sem hér hefur gert vart við sig í skjóli hernámsins, mundi halda
áfram sóttarferli sínum. Það er sannfæring mín, að hér sé að ræða
um líf og dauða íslenzkrar menningar.
Við vitum ekki um framtíðina. Hún getur borið í skauti sínu
hvort heldur er þraut eða líkn. Aðeins eitt er víst, að ef vér ofur-
seljum land vort hinu erlenda stórveldi, getur ekki af því leitt ann-
að en smán, niðurlægingu — síðar algera glötun. Hver maður
forðast yísa glötun. Og hver veit nema okkar bíði betri tímar, ef
við tökum höndum saman og hlýðum skyldunni við land og þjóð
og niðja okkar, sem þelta land eiga að byggja. Þetta er eina vopn
okkar og eina von — og miklu betra vopn en hinir lítiltrúuðu láta
sér detta í hug.