Tímarit Máls og menningar - 01.06.1979, Síða 16

Timarit Máls og menningar
aldrei hreyfðir og há puntstrá uxu kringum þá. Aðeins þeir fræknustu úr
hópi unglinganna gátu gert sér vonir um þá upphefð að verða útnefndir
kóngar fyrir liðunum. Kóngarnir kusu sér menn og um það hvort liðið átti
að byrja að vera inni. Kóngurinn sló fyrstur og fékk einu höggi fleira en
aðrir liðsmenn. Sá sem gaf upp var æfinlega úr útiliðinu. Hann taldi högg-
in og sá um það fyrir hönd síns liðs að þau væru hvorki of eða van, en
hann varð að gefa vel og drengilega upp, því ekki var því tekið þegjandi
að slá vindhögg. Léki minnsti vafi á að hægt væri að kenna uppgjöfinni
um það fékk viðkomandi höggið bætt. Venja var að slá tvö högg og kóng-
urinn þrjú. Ef ekkert högg var nógu gott til að komast út á því fóru menn
á sussu og biðu færis. Það gat orðið löng halarófa af sussunni. Allir héldust
í hendur og nóg var að sá aftasti stæði með annan fótinn á steininum. Svo
hljóp allur skarinn þegar stóra höggið kom.
Þeir sem úti voru dreifðu sér um völlinn og reyndu að grípa boltann
eða stinga þá, sem hlupu út og inn, á leiðinni milli borganna. Væri BB-
maður eða moli svo heppinn að grípa kom hann liðinu inn, sló fyrstur og
fékk auka högg í premíu, rétt eins og hver annar, en hann mátti ekki
stinga. Næði hann boltanum átti hann að kasta honum til næsta manns.
Fyrir kom að molinn stakk og hitti, þá fóru kóngarnir í hár saman og
rifust um það, hvort taka ætti mark á þessu frumhlaupi molans. Hann
var stikkfri og átti þar af leiðandi ekki að stinga. Reglunum varð að hlýða.
Þrasgjarnir og ranglátir kóngar voru settir af. Og yrði einhver uppvís að
því að brúka rangt við, var það skömm sem erfitt var að lifa undir. Vel
gat svo farið að frammistaða molans orkaði ekki tvímælis og liðin kæmu
sér saman um, að hann væri fullgildur þátttakandi.
Svona var slagbolti. Maður vissi hvar maður stóð í samfélaginu og hafði
möguleika á að sýna hvað í manni bjó. Aldrei var neinn út undan. Og það
var alltaf gaman.
Svo kom vorið þegar allt breyttist og átti aldrei eftir að verða eins og
áður var. Breski herinn kom á Vestdalseyrina.
Fólki var þá þegar farið að fækka á Eyrinni og mörg hús stóðu auð.
Hermennirnir settust að í þeim. Og þeir reistu sér tjöld út um tún og
grundir. Landið var hernumið og fólk gat ekkert sagt við þessu. Menn
áttu bara að vera þakklátir fyrir að þetta skyldu ekki vera Þjóðverjar sem
áreiðanlega hefðu orðið miklu verri.
I fyrsta Hrútahjallaveðrinu fuku tjöldin ofan af þeim. Osköp var að sjá
vesalings mennina reyna að halda í poka og teppi, og ekki voru þeir her-
142