Tímarit Máls og menningar - 01.06.1979, Blaðsíða 18

Tímarit Máls og menningar
hlaupandi til okkar og otaði að okkur flagginu og skammaðist feikilega
hátt. Hann vildi reka okkur í burtu. Við fórum hvergi.
Þá kom sergeant Rúdólf labbandi. Hann var einn af Kanadamönnunum,
sem bjuggu í skólanum. Hann var mjög stór, með gleraugu og alltaf með
barðastóran hatt. Hárið á honum var hrokkið og grátt, þó var hann ekki
mjög gamall. Hann fór frekar í taugarnar á okkur. Ekki svo að skilja að
hann væri óvingjarnlegur við okkur, heldur þvert á móti. Hann einhvern
veginn fylgdist með okkur, hló að okkur þegar við vorum að leika offíséra
og skipti sér oft af okkur valdsmannslega. Stundum lét hann okkur lesa
á súkkulaðipakka eins og til að gá að því hvort við þekktum stafina.
Við skildum ekki hvað Rúdólf sagði, en samt tókst okkur að gera hon-
um skiljanlegt með bendingum og pati, að við værum í okkar fulla rétti.
Það værum við sem ættum Gránubalann og nú ætluðum við í slagbolta.
Hann benti okkur að bíða, fór og kom aftur með súkkulaði og byrjaði að
útdeila því. Eg vildi ekki taka við súkkulaðinu og mér fannst skammar-
legt, þegar hinir krakkarnir settust ánægð á götukantinn með súkkulaði-
bitann sinn og fóru að horfa á fótboltaleikinn. Eg ranglaði einsömul burtu.
Skömmu seinna, þegar við vorum að hoppa í gluggaparadís fyrir neðan
samkomuhúsið, kom Rúdólf. Hann stóð dálitla stund og horfði á okkur.
Svo tók hann bolta upp úr vasa sínum og hampaði honum fyrir framan
okkur. Krakkarnir þyrptust kringum hann og létu í Ijósi hrifningu sína
á boltanum. Rúdólf horfði á mig, grá augun voru stór á bak við gler-
augun. Eg hreyfði mig ekki. Þá gekk hann til mín með boltann í fram-
réttri höndinni. Eg stóðst ekki freistinguna. Andartak hélt ég á þessum
dýrgrip í lófanum. Þetta var svampbolti í fánalitunum, blár, rauður og
hvítur. Hann var alveg af réttri stærð til að hafa í slagbolta, kannski eilítið
of harður til að stinga með honum á löngu færi. Þá sá ég sigurbrosið á
Rúdólf og það rann upp fyrir mér, að þetta var borgun fyrir Gránubalann.
Hann var að kaupa okkur til að vera þæg fyrir súkkulaði og svampbolta.
Eg henti boltanum og tók til fótanna.
Boltinn lá þar sem hann lenti í marga daga. Krakkarnir reyndu að fá
mig til að sækja hann: „Hann gaf þér hann,“ sögðu þau. Loks fóru þau
og hirtu boltann. Eg vildi ekki vera með, þegar þau léku sér með hann
í súdara, gollan eða þakbolta. Þau vildu ekki taka þátt í því lengur að
hrekkja hermennina, þegar þeir kepptu í fótbolta, heldur sátu eins og glóp-
ar á götukantinum og hámuðu í sig súkkulaði, ef boltinn rann útaf þutu
þau til að ná í hann og þáðu hrós fyrir. Eg var ein að svippa allan guðs-
144