Tímarit Máls og menningar - 01.06.1979, Síða 19

Slagbolti
langan daginn. Ég átti nú samt eftir að rekast á Rúdólf. Það var á sunnu-
dagsmorgni. Mamma hafði saumað handa mér kjól úr bleiku lérefti, og
ég átti nýja strigaskó, drifhvíta, og var með stóra, hvíta slaufu í hárinu.
Ég ætlaði að skreppa niður að Hvoli og sýna Gunnu frænku hvað ég var
fín. Þennan morgun var svo undarlega kyrrt og enginn á ferli. Ég þurfti
gegnum braggahverfið. Braggarnir stóðu þétt og þröng sund á milii þeirra,
mold og sandur lá í haugum meðfram bröggunum, því enn hafði gróður
ekki náð að festa þar rætur. Allt í einu birtist Rúdólf. Hann hló, þegar
hann sá mig og bar hendina upp að hattbarðinu og hneigði sig djúpt. Ég
lét eins og ég sæi hann ekki og ætlaði að halda áfram, þá breiddi hann út
faðminn og lokaði alveg leiðinni. Mér sortnaði fyrir augum. Ég varð svo
reið, að ég vissi ekki hvað ég gerði. Ég greip handfylli af for og henti í
andlitið á honum. Hann varð eitt drullustykki í framan og gleraugun
duttu af honum. Ég stóð eins og lömuð og horfði á hann beygja sig og
10 tmm
145