Tímarit Máls og menningar - 01.06.1979, Blaðsíða 27

Þýddar barnabœkur
fyrir aldamót á tímum blóðugra bardaga milli hvítra manna og indíána,
réttur hvítra innflytjenda til yfirgangs er óumdeilanlegur, en indíánum oft
lýst sem villimönnum. Hinn bókaflokkurinn0 á að gerast nú á tímum. Þar
er mikil áhersla lögð á það að indíánar séu öðru vísi en aðrir, t. d. sé þeim
eðlislægt að hafa næmt þefskyn eins og hundar og vera í dularfullum
tengslum við náttúruna. Þessar bækur gera ekki annað en ala á fordómum
og viðhalda goðsögninni um indíána.
Því fátœkari, þeim mun hamingjusamari
En það er ekki bara hvíti kynstofninn sem er upphafinn á kostnað ann-
arra kynstofna. Mismunandi þjóðir hvíta kynþáttarins eru bornar saman.
Norður-Evrópubúar, ljósir yfirlitum eru upphafnir en Suður-Evrópubúar
sem eru dekkri á brún og brá niðurlægðir að sama skapi. Tökum bókina
Þegar drengur vilf' sem dæmi.
Aðalpersóna bókarinnar er danskur strákur, Glenn að nafni. Hann er
Ijóshærður og bláeygur, faðir hans er dýralæknir. Þeir feðgar flytjast suður
til Korsíku þar sem dýralæknirinn kaupir land og hyggst rækta jörðina
og stunda búskap. Korsíkubúar nota frumstæðar aðferðir við landbúnað-
inn en daninn tekur tæknina í sína þjónustu. Bændurnir óttast að hann
framleiði svo mikið að þeir geti ekki selt sína framleiðslu. Þeir sameinast
því um að gera dýralækninum og syni hans allt til bölvunar. Höfundur
lætur líta svo út að þeir séu að eðlisfari herskáir og „— ja, þeim hættir
meira en lítið til öfundar". (bls. 24)
Samúð höfundar er með aðalpersónunum sem eru danirnir en þó virðist
hann dást að því frumstœSa í fari Korsíkubúa, svona í aðra röndina. Svo
segir um einn af innfæddum: „Hann gerir smáar kröfur til lífsins, og er
hamingjusamur maður á sinn hátt.“ (bls. 71) Höfundur fræðir lesendur
um stéttaskiptingu og stjórnmál á Korsíku, að því er virðist til frekari skiln-
ings á efni bókarinnar. Þar kemur fram að fólkið er yfirleitt geysilega fátækt,
en það er allt í lagi því að „... því minni kröfur, sem menn gera um
jarðnesk gæði, því hamingjusamari eru þeir“. (bls. 72) Sagt er frá hjarð-
mönnum sem lifa „frjálsir“ upp til fjalla en lenda stundum í höndum lög-
reglunnar og eru settir í fangelsi vegna þess að þeir eiga „erfitt með að
gera greinarmun á réttu og röngu, og þekkja sundur mitt og þitt“ (bls. 71).
Er þá ekki fangavistin hræðileg fyrir náttúrubömin?
153