Són - 01.01.2009, Page 99

ÁSTIR HJÁLMARS HUGUMSTÓRA OG INGIBJARGAR 99
Hjálmar ímyndar sér viðbrögð hennar þegar Örvar-Oddur færir lík
hans heim til Svíþjóðar og leggur henni orð í munn:
32
„Tregar bíta,“ kveinar kær,
klofna bjarta naðnum
þegar líta Finnleif fær
fyrir hjartastaðnum.
Að dánaróðnum loknum haugsetur Örvar-Oddur lík Arngríms-
sona og flytur lík Hjálmars til Svíþjóðar (38–53) þar sem Ingibjörg
situr við að sauma skyrtu á Hjálmar (55). Oddur flytur henni
„banakvæðin“ og viðbrögð hennar láta ekki á sér standa:
61
Nú er brostin von, sem vaf
vífum þreyða hagi,
frú er lostin angist af
eins og reiðarslagi.
62
Hitnar, þrengist, bólgnar blóð,
byrgjast salir anda,
svitnar, engist, fölnar fljóð,
feigðar kvalir granda.
63
Út af ríður falda fold,
fellur dáin niður,
sút af stríðu hvíldi hold
Hjálmars náinn viður.
64
Sveimaði’ andi hvors til hins,
hlotnast yndi blíða,
heim að landi Ódáins
og með skyndi líða.
Elskendurnir fara saman til Ódáinslands og fá að unnast þar.
Brynjólfur hefur oftast góð tök á hinum dýra bragarhætti og skálda-
mál hans er einfalt og hnökralaust.
Hjálmarskviða eftir Brynjólf Oddsson
Brynjólfur (1824–1887) var ættaður frá Reykjum í Lundareykjadal.
Þrettán ára fór hann að heiman og er fátt vitað um næstu æviár hans
þar til hann réðst sem bókbandslæringur hjá Agli Jónssyni í Reykjavík
árið 1848. Á vinnustofu hans starfaði hann næstu fimm árin og heill-
aðist þá af mannfjöldanum og gáskanum á götum verðandi höfuð-
borgar. Hann varð fyrstur skálda til að yrkja um skrauthýsin í bænum
og var þar með fyrsta Reykjavíkurskáldið löngu á undan Tómasi