Glóðafeykir - 01.12.1987, Blaðsíða 30

30
GLÓÐAFEYKIR
Úr Leirgerði
Framhald
Hér set ég svo að lokum ljóð, sem reyndar hefði átt að standa fyrst i
ljóðum þessa árs, en það er ort við inngöngu Jóns í fundarsalinn er
nefndin tók til starfa á sínum fyrsta fundi. Er það sem sjáanlegt er ort
til Bakkaskálds af vini hans sekreteranum og er auðheyrður fögnuður
hans yfir afturkomu Jóns, svo sem vel skiljanlegt er, því þeir voru
jafnan sem fóstbræður, og hefði annarhvor verið drepinn af vondum
mönnum, mundi sá er eftir lifði ekki hafa unnt sér svefns né matar, fyrr
en vegandinn hefði verið að velli lagður.
,,Nú er glatt í hverjum hól”.
Frá Himalæja að Tindastól.
Dís og álfar dansa á grund.
Drengir hefja glas í mund.
Fiskur æðir inná mið,
ekki hafa sjómenn við
að herðann fyrir hrausta þjóð
hamast menn við línu og bjóð.
Hver til þessa orsök er,
ekki mun það leyna sér,
kominn hingað einn er inn
aldinn Bakkajöfurinn.
Attræður, með óskert traust
(enda drap’ann sel í haust).
Vonin geðið vermir mitt.
Velkominn í ríki þitt.
Vetur þessi (1952 - 1953) var hér með ágætum og stóð svo fram á
sýslufund að heita mátti að aldrei festi snjó til lengdar í byggð. Til þess
hníga eftirfarandi vísur, er sekreterinn gerði um Eið Sigurjónsson
sýslun.m. úr Fellshreppi og sjálfan sig. En þeir þóttu einna gildastir
þeirra er fundinn sátu.
Sunnanblærinn kyssir kinn.
Hvar mun tíðin betri?
Ekki lagði Eiður minn
af á þessum vetri.