Glóðafeykir - 01.12.1987, Blaðsíða 50

50
GLÓÐAFEYKIR
stundum. Hann var á ýmsa lund stór í sniðum og kenndi nokkurrar
einsemdar og jafnvel beiskju í fari hans, að þurfa að ganga tvöfaldur
við tvo stafí, örþrota maður og að mestu leyti upp á aðra kominn, þessi
glaðbeitti karlmennskumaður, sem vanastur hafði verið að treysta á
sjálfan sig, enda sjálfbirgur um flesta hluti. Stefán á Hrafnhóli var ef til
eigi allra leika, en vinfastur og tryggðatröll, þar sem hann tók því.
Stefán Sölvason, bóndi á Skíðastöðum á Laxárdal ytra, lést hinn 7.
maí 1976.
Hann var fæddur í Kálfárdal í Gönguskörðum 26. des. 1898, sonur
Sölva bónda þar og síðar á Skíðastöðum Guðmundssonar og konu
hans Sigurlaugar Ólafsdóttur, sjá þátt um Sölva í Glf. 1967, 7. h. bls.
30.
Stefán óx upp með foreldrum sínum í Kálfárdal, hinn 3. í aldursröð
7 systkina, er upp komust, fluttist með þeim að Skíðastöðum árið 1920
og átti þar heima alla ævi síðan. Hann
stundaði nám í Hvítárbakkaskóla um
tvítugsaldur, tók við búi af föður sínum 1945
- Sölvi lifði til 1953 - og bjó á Skíðastöðum til
dánardags. Þar voru þeir tveir einir bræður
tugi ára, Stefán og Jón. Eigi voru þeir
framkvæmdamenn í búnaði og gerðu þessu
höfuðbóli lítt til góða, reistu þó íbúðarhús
allmikið en fullgerðu raunar eigi. Báðir voru
einhleypir og efnaðir vel, fastheldir á fémuni.
Var Stefán talinn sparsamari við sjálfan sig
og óðalið en hófi gegndi. Var á orði haft að
búskapurinn á Skíðastöðum „gengi af sjálfu
sér”, enda vildisjörð að öllu náttúrufari.
Stefán á Skíðastöðum var þeirrar gerðar,
að menn báru traust til hans fyrir heiðarleika
sakir og skyldurækni, enda gegndi hann
ýmsum trúnaðarstörfum fyrir sveit sína og
sókn, sat t.a.m. lengi í hreppsnefnd, var um
hríð formaður sóknarnefndar Hvammssóknar, safnaðarfulltrúi og
forsöngvari í kirkju sinni um árabil og „veitti þannig kirkjulegu starfi í
sókn sinni mikilvægan stuðning”. Hann tók við deildarstjórn
Skefilsstaðadeildar K.S. að föður sínum látnum og gegndi því
trúnaðrastarfi til hinztu stundar.
Stefán Sölvason var í hærra lagi á vöxt, lítið eitt lotinn í herðum, eigi
gildvaxinn en svaraði sér þó vel; frekar toginleitur, skolhærður,
i
Stefán
Sölvason