Glóðafeykir - 01.12.1987, Blaðsíða 33

GLÓÐAFEYKIR
33
Sami maður kvað um, er einn nefndarmanna kvartaði um vinnu
hörku hjá reikninganefndinni.
Elju strangir, aldrei rangir-
illt er í fangi drottinvald.
Nefndarangi inni hangir
enn er í gangi- þrælahald.
Er tveir dagar voru eftir af fundinum, átti Jón bóndi Jónsson á Hofi
- nefndarmaður Hofshrepps - sextugsafmæli. Flestir nefndarmenn
fóru í hófið til Jóns en ekki þorði sekretari að Iáta það eftir sér, því
hann átti eftir mikið óbókað í gerðabókinni er fundur átti að hefjast kl.
9.00 morguninn eftir en það var jafnan venja, að fundur hæfist með því
að lesa upp fundargerðina frá deginum áður, en til þess treysti
sekreterinn sér ekki, því hann bjóst við að vera miður vel fyrir kallaður
að ganga til skrifta er heim kæmi frá Hofi og hefði setið þar að sumbli
fram á miðja nótt. Reyndar bjóst hann ekki við að fundur mundi byrja
stundvíslega - eins og kom á daginn - en þorði þó engu til að hætta í því
efni. Er hann leit yfír fundarmenn daginn eftir varð honum ljóð af
munni:
Undrist enginn þó að þeim
þreytu aukist dofi.
Því allir komu þeir aftur heim
öldrukknir frá Hofi.
Sögum öllum saman ber
og sumir yfir hlakka.
Að margir verri virtust þar
vera, en Jón á Bakka.
Þessu svaraði Bakkaskáld þannig:
Víðar supu vinarskál
víst með hugarhlýju.
En enginn hóf þar á því mál
að ég lægi í spýju.
Drakk ég veig af lífsins list
laugaðist gleði bárum.
Skálaði við skjómakvist
skrýddur silfurhárum.