Glóðafeykir - 01.12.1987, Blaðsíða 49

GLÓÐAFEYKIR
49
Þorleifssonar, og kona hans Guðrún
Jóhannsdóttir bónda á Þrastarstöðum á
Höfðaströnd o. v., Jónssonar, og konu hans
Málfríðar Jónsdóttur.
Stefán var yngstur 10 barna þeirra
Hrafnhólshjóna og komust 6 til fullorðins-
ára, samvalið atorkufólk. Bræður hans tveir
urðu landskunnir athafnamenn, en dóu
báðir mjög um aldur fram-: Þorleifur, sá er
reisti Vífilsstaði úr rústum og ræktaði þar
upp stórbýli og Jón, annar tveggja stofnenda
Bifreiðastöðvar Reykjavíkur(B.S.R.). Stefán
ólst upp með foreldrum sínum á Hrafnhóli,
en var svo nokkur ár á næsta bæ,
Hrafnsstöðum (nú Hlíð) hjá Sigurlaugu
systur sinni og eiginmanni hennar, Ásgrími
Gíslasyni, er þar bjuggu.
Laust fyrir 1920 kvæntist Stefán Sigurlínu
Þórðardóttur bónda í Reykjaseli á Mælifellsdal, Hanssonar bónda þar,
og konu hans Hansínu Elíasdóttur bónda á Þórustöðum í
Kaupangssveit, Hálfdánarsonar, en kona Elíasar á Þórustöðum og
móðir Hansínu var Katrín Kristín Hansdóttir. Stóðu að þeim hjónum
báðum, Þórði og Hansínu, eyfirzkar ættir.
Árið 1919 hófu þau Stefán og Sigurlína búskap á Hrafnhóli og
bjuggu þar síðan meðan bæði lifðu. Stefán missti konu sína árið 1950,
bjó enn nokkur ár með börnum sínum unz hann fékk jörð og bú
sonum sínum í hendur, enda þá farinn að heilsu og öryrki vegna
liðagiktar síðustu 20 árin. Börn þeirra hjóna eru fjögur: Guðmundur,
oddviti og bóndi á Hrafnhóli, Bergþóra, húsfr. á Akureyri, Áslaug,
búföst syðra og Þórður, bóndi á Marbæli í Óslandshlíð.
Stefán á Hrafnhóli var ágætur bóndi mikill dugnaðar- og
framkvæmdamaður, ræktaði mikið tún við eríið skilyrði og reisti öll
hús á jörðinni frá grunni. Á áttræðisafmæli sínu var hann kjörinn
heiðursfélagi Búnaðarfélags Hólahrepps.
Stefán á Hrafnhóli var mikill maður að vallarsýn meðan heill gekk
og óbeygður, gerðarmaður hinn mesti á allan hátt, hygginn maður,
gestrisinn, bóngóður og hjálpfús, enda oft til hans leitað og eigi sízt ef
harðfengi þurfti til. Þeir, er eigi sáu Stefán fyrr en á efri árum, er
kengboginn staulaðist áfram við tvo stafi, gátu naumast gert sér grein
fyrir hver maðurinn var, meðan heill gekk og bar sig manna bezt.
Stefán var ágætur ferðamaður á eldri vísu, fyrirhyggjusamur,
ókvalráður, harðhugaður og hlekktist aldrei á, þótt djarft væri teflt á
Stefán
Guðmundsson