Glóðafeykir - 01.12.1987, Blaðsíða 61

GLÓÐAFEYKIR
61
síðan, jafnframt barnakennari í Skefilsstaðahreppi í nokkur ár frá og
með 1959.
Jón Normann las ókjörin öll, aflaði sér mikillar þekkingar á ýmsum
sviðum og næsta sundurleitum. Hann lagði stund á grasafræði og
safnaði plöntum, fékkst við garðrækt og gerði tilraunir með ýmsar
nytjaplöntur svo sem ertur, hamp, hör, tóbak o. fl. Mun einna fyrstur
manna á landi hér hafa gert tilraunir til að rækta sykurrófur á árunum
1936-1939 og náði allgóðum árangri. Hann lagði stund á ættfræði, var
og vel að sér í sögu og fornum fræðum, samdi skýringar við Hávamál,
Sögu Móðuharðindanna, Ágrip af sögu Stjórnarbyltingarinnar í
Frakklandi, Nokkra frumorta sálma, svo að eitthvað sé nefnt þeirra
verka, er hann lét eftir sig í handriti. Árið 1935 kom út eftir hann bókin
Vegamót, barna- og unglingasögur. Þá þýddi hann og gaf út 1938
bókina Foreldrar og uppeldi.
Af þessari upptalningu má ráða að hugur Jóns frá Hróarsdal stóð til
annarra hluta meir en búsýslu, enda var hann eigi mikill bóndi, hafði
jafnan fáar skepnur eftir að búskap hóf, enda einhleypingur og
einsetumaður löngum um vetur, en á sumrin voru alla jafna hjá
honum drengir úr Reykjavík „drengirnir mínir” eins og hann kallaði
þá; tvo þessara „ drengja”, er lengst voru hjá honum að sumarlagi,
arfleiddi hann að eignarjörð sinni, Selnesi, og öðrum fémunum er
hann lét eftir sig. Handritasafn hans, allmikið að vöxtum, en að ýmsu
illa farið sakir lélegrar geymslu, er varðveitt í Héraðsskjalasafni
Skagfírðinga.
Jón var eljumaður, hvprt heldur sat við lestur og skriftir eða
stundaði líkamlega vinnu. Ibúðarhús reisti hann á Selnesi og mest með
eigin höndum.
Haustið 1970 fór Jón vestur um haf í boði nokkurra menntamanna
við Cornell- og Harvardháskóla í Bandaríkjunum. Mun það eigi hafa
áður gerzt, að kotbónda uppi hér á íslandi væri sýnd þvílík sæmd. Var
hann gistivinur prófessora og flutti háskólaerindi um galdur og seið til
forna.
Jón á Selnesi var í lægra lagi, flatvaxinn, lotinn í herðum á efri árum,
eigi smáfríður í andliti, svipfarið alvarlegt og íhugult, augnaráðið
fjarrænt á stundum, í annan tíma glettnislegt, ef gamanmál voru höfð,
en oft hvimandi og bar naumast vott um sterka skapgerð. Eigi var
hann snyrtimaður eða nostursamur. Jón var ágætlega greindur,
fæddur fræðimaður og grúskari, en sérsinna um margt og sérvitur
kallaður, þræddi og eigi ávallt annarra slóðir. Hann var gæddur
skyggnigáfu, trúði á annarlegar verur, góðar og illar. En hann var líka
einlægur guðstrúarmaður, hollvinur kirkju og kristinsdóms.
Jón kvæntist ekki né átti börn.