Glóðafeykir - 01.12.1987, Blaðsíða 57

GLÓÐAFEYKIR
57
Erlendssonar. Fyrri kona Gottskálks Erlendssonar var Þuríður
Hannesdóttir prests og skálds á Ríp, Bjarnasonar, er var því langa-
langafi Guðmundar í móðurætt. Ólafur á Ósi, langafi Guðmundar í
föðurætt, var albróðir Jóns próf. í Glaumbæ Hallssonar. Kona Ólafs á
Spáná og amma Guðmundar var Lilja Þorsteinsdóttir bónda á Heiði í
Sléttuhlíð, Þorsteinssonar stúdents og fræðim., Guðmundssonar
prests að Barði í Fljótum.
Guðmundur var einn í hópi 8 systkina. 15 ára gamall réðst hann í
vist til Jóns bónda á Marbæli í Óslandshlíð Erlendssonar og konu hans
Önnu Rögnvaldsdóttur og var hjá þeim mætu hjónum unz hann,
fullorðinn maður, flutti til frændfólks síns á Reynistað, Jóns bónda og
alþm. Sigurðssonar og konu hans Sigrúnar
Pálmadóttur, og átti þar heima alla ævi
síðan, þótt eigi dveldist þar óslitið framan af
árum.
Guðmundur stundaði nám í Hólaskóla og
lauk búfræðiprófí 1926. hann var síðan
vetrarmaður á nokkrum stöðum, m.a. á Egg í
Hegranesi, kaupamaður sumarlangt á Egilsá
á Norðurárdal, stundaði vegavinnu um skeið
hjá Jóhanni Hjörleifssyni verkstjóra, vann
að skurðgrefti í Staðarhreppi meðan það
starf var handunnið, - þrekmikill dugnaðar-
maður og eftirsóttur til starfa. En
meginhluta starfsævi sinnar vann þó
Guðmundur á Reynistaðarheimilinu, hafði Guðmundur H.
þar með höndum fjárgæzlu um vetur meðan Sigurðsson
heilsa entist. Hann var samgróinn því heimili og mun trauðla hafa
getað hugsað sér að hverfa þaðan. Hann starfaði lengi í
ungmennafélagi sveitarinnar og reyndist þar drjúgur og og farsæll
liðsmaður.
Guðmundur Sigurðson var hár maður og þrekvaxinn, stirðlegur
nokkuð í hreyfingum, svipmikill ásýndum en eigi smáfríður. Hann var
prýðilega greindur, víðlesinn og margfróður, m.a. í ættvísi, enda
stálminnugur. Hann var mikil trúleiksmaður, hollur húsbændum,
hollur félagslegum hugsjónum, sjálfstæður í skoðunum, hlédrægur
maður og tranaði sér hvergi fram, traustur maður og skilorður og
mátti í engu vamm sitt vita.
Guðmundur kvæntist eigi né átti afkomendur.