Glóðafeykir - 01.12.1987, Blaðsíða 65

GLÓÐAFEYKIR
65
sagnaritara Konráðssonar.
Fyrstu ár ævinnar var Karl í fóstri hjá
þeim Litlu-Grafarhjónum, Sigurði Jónssyni
og Guðlaugu Eiríksdóttur. En er Konráð
faðir hans hóf búskap á Skarðsá 1904, tók
hann til sín börn sín tvö, Karl og Pálínu.
Þriðja barnið og hið yngsta var Sigurður,
síðar bóndi á Varmalandi í Sæmundarhlíð
hálfbróðir hinna tveggja. Karl ólst upp á
Skarðsá allt til fullorðinsára. Árið 1928 reisti
hann bú á Auðnum og bjó þar alla stund
síðan. Um 1930 réðst til vistar með Karli
Sigríður Jóhannsdóttir uppeldissystir hans,
alin upp að mestu á Skarðsá hjá Sigurbjörgu
ömmu hans, er var fyrir framan hjá Konráði
syni sínum. Síðar flutti svo að Auðnum
Vigdís, hálfsystir Sigríðar. Eru þær systur báðar látnar fyrir nokkru,
var Karl einsetumaður síðustu árin.
Karl á Auðnum kvæntist ekki né eignaðist börn, en fóstursonur
hans var Valdimar Stefán Eiríksson , síðast bónda í Vatnshlíð á
Skörðum, Sigurgeirssonar, og konu hans Kristínar Vermundsdóttur.
Sá hörmulegi atburður gerðist árið 1942, að Valdimar drukknaði í
Sæmundará, rösklega tvítugur að aldri.
Karl í Auðnum var greindarmaður og skýr í hugsun, fylgdist vel með
því sem var að gerast hverju sinni - ekki aðeins með sinni eigin þjóð,
heldur úti í hinum stóra heimi, dró sínar eigin ályktanir af hverjum
hlut, sjálfstæðar og skýrt mótaðar og gerði sér þess ljósa grein til
hverra tíðinda ýmsir atburðir, þeir er hátt bar, kynnu að leiða. Hann
las mikið og geymdi í traustu minni. Sumum þótti sem hann væri
sérvitur nokkuð. Hitt duldist ekki, að einatt batt hann bagga sína
annars konar hnútum en aðrir menn. Karl Konráðsson var raungóður
maður, rétti fram hjálparhönd, þar sem hann vissi þörf vera fyrir
hendi, en vildi eigi, að á loft væri haldið. Hann var drengur góður,
orðvar og mælti eigi ámælisorð í annarra garð.
Karl Valdimar
Konráðsson