Glóðafeykir - 01.12.1987, Blaðsíða 63

GLÓÐAFEYKIR
63
í hreppsnefnd 1946-1962 og mörg ár í skattanefnd, kosinn varamaður í
sýslunefnd 1946 og sat tvo aðalfundi sýslunefndar; mörg ár form.
Búnaðarfél. Skefilsstaðahr. og oftsinnis fulltrúi félagsins á
aðalfundum Búnaðarsamb. Skagf.; formaður Lestrarfél. Skefilsstaða-
hr. og bókavörður. Þá hafði Ami með höndum frá árinu 1951 og allt
þar til hann hætti búskap afgreiðslu á vörum fyrir Kaupfélag
Skagfírðinga, er félagið geymdi löngum í vöruskýli við Selvík á Skaga.
Hafði hann ánægju af því starfi og rækti sem önnur öll, er honum voru
falin, af einstakri trúmennsku og samvizkusemi.
Meðan Arni bjó á Hóli stundaði hann sjó allmikið, var formaður á
bát, sem reri frá Selvík á hverju hausti, en óf á vetrum fyrir eigið
heimili og önnur. ,,Hann var maður vel verki farinn, vandvirkur
þrifnaðarmaður”. Hvorki kvæntist hann né átti börn.
Arni Kristmundsson var hár maður en frekar grannvaxinn,
toginleitur, eigi andlitsfríður en vandist hverjum manni vel. Hann var
greindur maður, hlédrægur og hélt sér hvergi fram, orðvar og
umtalsgóður, ávallt glaður í bragði þrátt fyrir margara ára myrkur.
Eigi var hann maður ytri umsvifa, hæglátur, rósamur, hafði yndi af
viðræðum við kunningja og vini, lifði lífi sínu í góðvild til annarra,
heiðursmaður á hverja grein. A sjúkrahúsinu vann hann hvers manns
hug, lækna jafnt sem starfsfólks, þessi prúði, hógláti og skapstillti
öldungur.
Guðmundur Valdemarsson , bóndi í Bólu í Blönduhlíð, lézt 18. okt.
1976.
Hann var fæddur að Fremri-Kotum á Norðurárdal 7.nóv. 1911,
sonur Valdemars bónda þar Guðmundssonar og konu hans
Arnbjargar Guðmundsdóttur, sjá þátt um Valdemar í Glóðaf. 1973
14.h. bls. 91.
Guðmundur óx upp með foreldrum sínum á Fremri-Kotum og
fluttist með þeim að Bólu árið 1924 og hvarf eigi þaðan meðan ævin
entist. Hann missti móður sína árið 1938. Eftir það bjuggu þeir feðgar
tveir einir í Bólu unz Valdemar dó árið 1966. Guðmundi var í ríkum
mæli gefin sú fagra dyggð að heiðra föður sinn og móður af einlægni og
óvenju heilum huga, enda lundheill maður og tryggur. Eftir lát föður
síns var hann einbúi um sinn, en um 1970 réðst til hans drengur úr
Reykjavík, Gunnar Sigurðsson, um það bil 11 ára, og skildu þeir
eigi síðan meðan báðir lifðu, enda mjög samrýmdir.
Guðmundur í Bólu var góður meðalmaður á vöxt, geðfelldur maður
í sjón og raun. Æviferill hans var eigi fjölbrugðinn og margslunginn,
brautin bein og krókalaus, gengin hægum, jöfnum skrefum, ávallt
horft um fætur fram og eigi hnotið. Guðmundur var ágætlega