Bjartur og frú Emilía: tímarit um bókmenntir og leiklist - 01.04.1995, Blaðsíða 29

ALSNJÓA
Það snjóar og snjóar, þvíltk ósköp af snjó sem kyngir niður. Himinninn er
horfinn, allt er ein iðandi hvít drífa. Himingeimurinn er líka horfinn, hann
er fullur af snjó. Jörðin er horfin, hún er öll undir snjó og aftur snjó. Þök,
stræti og tré eru hulin snjó. Það snjóar á allt sem er ósköp eðlilegt því þegar
snjóar þá snjóar auðvitað á allt sem fyrir er: á hreyfanlega hluti jafnt og
óhreyfanlega, eins og til dæmis vagna og búslóðir, fasteignir, jarðeignir og
lausamuni, staura, stólpa og bjálka og gangandi fólk. Fyrir utan það sem er
inni í húsum, göngum og hellum er ekki til nokkur hlutur sem snjórinn sest
ekki á. Heilu skógarnir, engin, fjöllin, borgirnar, þorpin og jarðimar eru í
kafasnjó. Það snjóar á heilu ríkin og ríkisstofnanirnar. Aðeins vötn og ár
eru þannig gerð að snjó festir ekki á þeim því vatnið svelgir og gleypir í sig
allan snjóinn. Aftur á móti er skran, rusl, leppar, larfar, steinar og möl vel
til þess fallið að hyljast snjó. Snjórinn sest á hunda, ketti, dúfur, þresti, kýr
og hesta og líka á hatta, frakka, jakka, buxur, skó og nef. Snjórinn sest
feimnislaust á hárið á laglegum konum og sömuleiðis á andlit og hendur og
á augnhárin á agnarlitlum börnum sem eru á leið í skólann. Snjórinn þekur
hreinlega allt sem stendur, gengur, skríður, hleypur og stekkur. Limgerðin
skrýðast hvítum flygsum og litskrúðug plaköt verða alhvít sem er kannski
ekki alltaf svo slæmt. Auglýsingar verða óskaðlegar og ósýnilegar og það
er þýðingarlaust fyrir þá sem búa þær til að kvarta undan því. Götumar eru
hvítar, múrveggirnir hvítir, greinamar hvítar, stangirnar hvítar, girðingarnar
hvítar, akramir hvítir, hólamir hvítir og Guð má vita hvað fleira. Hann
27