Tímarit lögfræðinga - 01.12.2006, Side 33

376
desember 2004 að þar sem aðilar væru sammála um að deilan væri til lykta
leidd væri ekki nauðsynlegt að kveða upp dóm í málinu.142
Í mars 2002 taldi undirrétturinn hugtökin Tele Aid, Carcard og Truckcard
skráningarhæf fyrir hluta af þeirri vöru sem sótt var um skráningu fyrir og
ógilti þar með úrskurði áfrýjunarnefndar.143 Nefndin hafði neitað að skrá
seinni tvö hugtökin á þeirri forsendu að orðin féllu undir ákvæði b- og c-
liðar 1. mgr. 7. gr. reglugerðarinnar, en orðasambandið Tele Aid væri aðeins
skráningarhæft fyrir bifreiðar og hluta þeirra. Sömu röksemdafærslu er að
finna í öllum þremur málunum með vísan til ákvæðis c-liðar 1. mgr. 7. gr. Í
fyrsta lagi að tilgangur ákvæðisins væri að undirstrika að lýsandi tákn skuli
vera til afnota fyrir alla og vísaði undirrétturinn til Windsurfing Chiemsee
málsins í þessu samhengi. Í öðru lagi að tákn sem vísað væri til í þessari grein
væru þau sem gætu frá sjónarhóli neytanda gefið til kynna vöru eða þjón-
ustu, annaðhvort beint eða með skírskotun til eins af grundvallareiginleik-
um hennar, og í þessu samhengi vísaði undirrétturinn til Baby-Dry málsins.
Það hvort tákn er lýsandi gæti því eingöngu verið metið með tilliti til þeirrar
vöru eða þjónustu sem það á að auðkenna og hvernig hinn almenni neyt-
andi skilur táknið. Í þriðja lagi að beiting ákvæðis c-liðar 1. mgr. 3. gr. til-
skipunarinnar væri ekki háð því að fyrir hendi væri raunveruleg eða brýn
nauðsyn á að halda tákni lausu. Aðeins væri nauðsynlegt að meta hvort fyrir
hendi væru nægjanlega bein og ákveðin tengsl milli táknsins og flokka vöru
eða þjónustu út frá sjónarhóli neytanda. Að lokum benti undirrétturinn á
að nægjanlegt væri að ein hugsanleg merking orðmerkis gæfi til kynna eigin-
leika vöru eða þjónustu.144
Loks má nefna dóm undirréttarins í Europremium-málinu frá janúar
2005,145 þar sem óskað var skráningar fyrir pappír og pappírsvörur, auglýs-
ingar, flutning og geymslu. Í þessum dómi voru notuð sömu viðmið til að
ákveða hvort ákvæði c-liðar 1. mgr. 7. gr. reglugerðarinnar ættu við og í
áðurnefndum dómum og undirrétturinn vísaði til margra þeirra. Hér var úr-
skurði áfrýjunarnefndar hnekkt, en þar var á því byggt að ákvæðið útilokaði
skráningu merkisins Europremium, þar sem líklegt væri að neytendur skildu
það sem vísbendingu um veruleg gæði og evrópskan uppruna vörunnar og
þjónustunnar. Þetta var niðurstaða nefndarinnar án þess að sýnt væri fram
á að orðið Europremium gæti gefið til kynna þessar vörur og þjónustu á bein-
142 Order of the Court (Second Chamber) frá 1. desember 2004 í máli nr. C-498/01 P, OHIM
v. Zapf Creation AG, sem áfrýjað var 20. desember 2001. (2004) ECR I-11349 (New Born
Baby).
143 Mál nr. T-355/00, DaimlerChrysler AG v. OHIM, (2002) ECR II-1939, (Tele Aid), T-
356/00, DaimlerChrysler AG v. OHIM, (2002) ECR II-1963, (Carcard) og T-358/00, DaimlerC-
rysler AG v. OHIM, (2002) ECR II-1993, (Truckcard), frá 20. mars 2002.
144 Mál nr. T-355/00, Tele Aid, 24.-30. mgr., T-356/00, Carcard, 24.-30. mgr. og T-358/00,
Truckcard, 25.-31. mgr.
145 Mál nr. T-334/03, Deutsche Post EURO EXPRESS GmbH v. OHIM, frá 12. janúar 2005,
(2005) ECR II-65, 46. mgr. (Europremium).