Heima er bezt - 01.06.2004, Síða 21

Aldrei fœ ég nógsamlega
þakkað fyrir þau forrétt-
indi að fá að alast upp í
sveit, að ekki sé mi talað
um það ástríki sem ég
naut sem barn og ung-
lingur og raunar alla lífs-
tíð, þeirra, sem ástríkið
veittu mér af svo heitu
hjarta umhyggju og alúð-
ar.
Allt hjálpaðist að til að gjöra
lífið að einu allsherjar ævin-
týri, þar sem margt kom til og
ekki hvað sízt áttu dýrin á bænum
heima, sinn ríka þátt þar. Misjafnt
var þó dálæti mitt á þeim, þar sem
hundarnir skipuðu án efa hásætið, en
kýrnar máski hvað síztar og þótti mér
þó fátt betra en spenvolg mjólkin. Ég
oft setið hjá tjóðruðum smákálfum
tímunum saman, svona í þeirri ein-
lægu trú að ég væri þeim til nokkurr-
ar skemmtunar í einsemdinni í tún-
fætinum. En svo urðu þeir heppnustu
að stórum, klunnalegum kúm, sem
ég hélt mig við að væru heimskustu
húsdýrin, þó slíkt segði ég aldrei í á-
heyrn móður minnar. Ég man að ég
hafði orð á þessu gáfnafari kúnna við
Jens vin minn og hálfgerðan uppeld-
isbróður, sem var 10 árum eldri en ég
og átti traust mitt allt og brást því
aldrei. Ég bar saman kýr og kindur,
kindurnar forðuðu sér til fjalla til að
fá notið frelsis sumarlangt og létu
ekki ná sér aftur íýrr en að full-
keyptu, en kýrnar yndu ófrelsinu svo
vel að þær kæmu annað hvort heim
að kvöldi eða þá að þær væri of-
urauðvelt að finna. Jens sagði þetta
einmitt vera gáfumerki, þær fyndu
það á júgrum sér að ekki dygði ann-
að en skila sér heim í mjaltirnar ef
ekki ætti illa að fara. Ég tók þetta
eins og allt sem Jens sagði, gott og
gilt en vildi ekki ræða málið frekar.
Mér þótti barnungum, sauðburður-
Minninga-
myndir af
húsdýrum
hefi stundum hallast að því að mér
hafi þótt leiðinlegt að reka þær og
sækja, en sannleikurinn þó sá, að
margar voru þær ferðir hinar ánægju-
legustu, bæði í annarra samfylgd og
einnig þegar ég var einn, enda sveim-
hugi mikill, sem gjarnan talaði við
sjálfan sig einn á göngu og það all-
langt fram eftir árum. Móðir mín
lagði mikla áherzlu á það við mig að
mér bæri að meta kýrnar að miklum
makleikum, vegna afurða þeirra en
ekki síður hversu rólyndar og gæf-
lyndar þær væru, ef vel væri að þeim
látið og farið. Henni þótti einstaklega
vænt um kýrnar sínar og sýndi þeim
umhyggju mikla, gaf þeim oftlega
aukatuggu á veturna og bar á vorin
til þeirra grængresi áður en kominn
var þó tími fyrir útiveru þeirra í hög-
unum góðu inn undir Grænafelli.
Mér þótti vænt um kálfana og gat
inn yndislegur tími, enda ekki hár í
loftinu þegar ég var farinn að þekkja
velflestar ærnar heima og alveg hik-
laust frá annarra manna ám. Allt
kom þetta auðvitað heim og saman:
vorið, fuglarnir, gróandinn og sól-
skinið, sem mér þóttu hreinlega eiga
að vera sjálfsagðir fylginautar sauð-
burðarins, sem mér fannst alltaf
skipa öndvegið í þessu öllu saman.
Mér fannst kindurnar yndislegar,
ekki sízt lömbin, sem mér þóttu
hreint unaðslegar verur og ekki má
gleyma öllum heimaalningunum
okkar, sem urðu miklir vinir mínir og
mér kærir.
Ég man aðeins vel eftir tveim hest-
um í bernsku minni, Ref sem ég kall-
aði alltaf Rebba gamla og svo
Skjóna. Neista man ég svo miklu síð-
ur, en það var glæsilegur gæðingur,
sem Herúlfur, bróðir pabba, átti, en
hann var styggur og þótti ekki barna-
Heima er bezt 261