Úrval - 01.08.1982, Blaðsíða 75

HLA UPA GARPURINN SEM KEPPTI VIÐ PÓSTVA GNA
73
enda í Kalkútta og koma aftur til
Konstantínópel innan tveggja mán-
aða. Áætluð vegalengd var meira en
8.000 kílómetrar. Hann lagði af stað
klukkan 5 að morgni 28. júlí 1836.
Orðheldinn að vanda hljóp hann,
eftir fjögurra daga hvíld, alla leið
aftur til Konstantínópel og kom
þangað 28. september.
Gegn nagandi efasemdum um að
slík stórfengleg hlaupaafrek séu ger-
leg verða menn að vega sönnunar-
gögn frá hinum ýmsu heimildum.
Dagbiöð um alla Evrópu greindu frá
afreksverkum hans, og þýskur
höfundur gaf út bók sem byggðist á
dagbókum Ernst og viðtölum við
hann.
Svindl á þessum ferðum til þess að
hraða för kemur naumast til greina,
því að ekki hefðu aðrir en afrekshest-
ar getað borið Mensen hraðar en
hans eigin fætur. Sannanlega ekki,
því að 1840, þegar hann gekk í þjón-
ustu prinsins af Puckler-Muskau sem
hlaupari milli óðals prinsins og
Berlínar, lék Ernst það að fara þá
vegalengd á 14 klukkustundum
meðan póstvagninn var 24.
Mensen Ernst hlýtur að hafa haft
náttúrlega þröf fyrir að hlaupa. Það
er vitað að hann hljóp tíðum hátt í
200 km á dag. Á meðan maraþon-
hlauparar fara 40 kílómetra á rétt
rúmum tveim stundum eða 17 til 19
kílómetra að meðalhraða á klukku-
stund, gat Ernst haldið 8 til 10 kíló-
metra meðalhraða á klukkustund
hundruð kílómetra dag eftir dag,
viku eftir viku.
í dagbók sinni nefnir hann sérstakt
, ,stökkskref’ ’, en svo virðist sem hann
hafi með því hlaupalagi farið yfír 1,8
til 2,5 metra I einu skrefi, þótt stutt-
fættur væri. Mensen fann raunar að-
ferð til þess að auka lengd þeirra.
Hann hljóp á stultum yfir ár.
Hann lifði að hætti Spartverja og
hélt með þvl vöðvastæltum líkaman-
um í þjálfun. í hlaupinu frá París til
Moskvu neytti hann aðeins tveggja
kílóa af köldu kjöti, en borðaði aðal-
lega hvítt brauð og drakk talsvert af
léttvíni sem var hans eini veikleiki.
Helst vildi hann sofa utandyra á berri
jörðinni. Innandyra svaf hann að
eigin ósk á sléttum trébekk í stað
rúms.
Hlaupin notaði Ernst til þess að sjá
sig um 1 heiminum. Hvert sem hann
fór valdi hann helst nýjar leiðir. Árin
á sjónum voru ekki til einskis því að
hann hefði aldrei ratað rétta leið yfir
vegleysurnar, ef hann hefði ekki haft
kort sín og áttavita, skipsklukku og
kvaðrant, að ógleymdri hæfninni til
þess að halda áttum eftir sól og
stjörnum.
í dagbók sína skrifaði hann: ,,Ég
kaus mér köllun, sem fólki finnst
vafalítið skrítin og lítt gróðavænleg,
sem færði mér frægð og frama og
mikið fé til viðbótar við ríkulega full-
nægða ferðalöngun. Játa verð ég þó
að því fylgdu stundum hrakningar og
vonbrigði.”
Þegar hann var fertugur virtist