Úrval - 01.08.1982, Blaðsíða 84

82
ÚRVAL
Tíbetbúar hafa eitt samheiti um margvíslega þjálfun sem
miðar að aukinni líkamlegri og andlegri orku. Þetta sam-
heiti er lung-gom. Þjálfunin er fólgin í hugareinbeit-
ingu, samfara öndunaræfingum eftir föstum reglum.
Máttur hugarorkunnar
ys vVvt/
V*s/K"/K
*
*
*
M"VK- rú á þjálfun og árangur
T
'!) þeirra sem leggja stund á
jjí lung-gom er ævagömul í
Tíbet og fjölmargar sög-
ur til um menn þar í
landi sem farið hafa hamförum.
I ævisögu Milarespas er skýrt frá því
að þegar hann var að læra töfralistir
hjá lamapresti einum hafi á heimili
hans verið traþa (munkur) sem gat
hlaupið hraðar en nokkur hestur.
Sjálfur hrósar Milarespa sér af sams
konar hæfiieika og segist eitt sinn hafa
farið þá vegalengd á fáum dögum
sem hann var meira en mánuð að fara
áður en hann tók að iðka lung-gom.
Hann þakkar þessa getu sína því hve
góðri stjórn hann hafi náð á ,,innri
öndun” sinni.
Það er þó ekki hraðinn heldur þol-
ið sem mesta furðu vekur þegar um
þessar hamfarir er að ræða. Afrekið,
sem lung-gom-þa (íþróttamaðurinn)
vinnur, er ekki fólgið í því að þjóta
vegalengd á sem stystum tíma, eins
og gert er á keppnismótum á Vestur-
löndum, heldur í því að hlaupa hratt
sólarhringum saman án þess að stað-
næmast.
í fyrsta skipti sem ég sá lung-gom-
þa var ég að ferðast um Chang Thang
í Norður-Tíbet.
Það var síðari hluta dags að ég var á
leið um sléttu eina ásamt fylgdarliði
mínu. Við riðum hægt og tók ég þá
eftir einhverjum svörtum díl langt í
burtu sem bar hratt yfir. í kíki mín-
um sá ég að þetta mundi vera maður.
Undanfarna tíu daga höfðum við
ekki séð nokkra mannlega veru. Að
jafnaði ferðast menn ekki fótgang-
andi um þessar auðnir. Hver gat þetta
verið?
Ég hélt áfram að athuga manninn í
ktkinum og sá brátt að hann var eitt-
hvað svo einkennilegur í göngulagi
og að hann fór ótrúlega greitt. Þó að
menn mínir gætu ekki greint annað
en dökkan díl með berum augum
voru þeir ekki lengi að taka eftir hve
hratt hann nálgaðist. Ég rétti þeim
kíkinn. Þegar einn förunauta minna
hafði virt manninn fyrir sér um hríð
tautaði hann:
„Þetta hlýtur að vera lung-gom-þa
lama.”
Þessi orð vöktu þegar athygli mína.
Maðurinn nálgaðist óðfluga og eftir