Úrval - 01.08.1982, Blaðsíða 85

MÁTTUR HUGARORKUNNAR
83
Fyrir rúmum þremur áratugum gafBókastöð Eimreiðarinnar út
bókina Tákn og töfrar í Tíbet eftir Alexöndru David-Neel í
þýðingu Sveins Sigurðssonar.
Þessi bók hefur nú verið ófáanleg um langan tíma, enda
með merkilegri og lcesilegn þýddum bókum sem gefnar hafa
verið út á íslensku. Ekki er að efa að þessi bók hlyti góðan
hljómgrunn yrði hún endurútgefin nú. Urval flytur nú valið
sýnishorn úrþessari bók, ofurlítið stytt og dregið saman, og er
ekki að efa að lesendum finnst það efni sem hér er um fjallað
jafnforvitnilegt og þeim lesendum bókarinnar sem halda svo
fast í hana að hún hefur jafnvel ekki verið fáanleg í fornbóka-
verslunum um nokkurra ára skeið.
því sem hann nálgaðist sást best hve
hraðinn var mikill. Hvað átti ég að
gera ef þetta var iung-gom-þa i raun
og veru? Eg þurfti helst að fá að tala
við hann, athuga hann, spyrja hann
spjörunum úr og taka af honum
myndir. En undir eins og ég minntist
á þetta við förunauta mína sagði sá
sem þekkt hafði þarna lung-gom-þa:
,,Þér megið ekki stöðva manninn
eða tala við hann, göfuga frú. Það
dræpi hann áreiðanlega. Það má ekki
trufla hugareinbeitingu þessara lama
þegar þeir ferðast svona. Guðinn,
sem tekið hefur sér bólfestu í þeim,
sleppur burtu ef þeir hætta að þylja
töfraorðin og ef hann sleppur áður en
rétti tíminn er kominn lýstur hann þá
svo að þeir deyja.”
Sannast að segja fannst mér þetta
helber hjátrú. En þó gat ég ekki haft
viðvörun förunauts míns algerlega
að engu. Ég þekkti svo mikið til
„tækni” þessa fyrirbrigðis að ég vissi
að maðurinn var í eins konar leiðslu-
ástandi. Þess vegna gat það haft skað-
leg áhrif á taugakerfi hans að vekja
hann snögglega þó að ég hins vegar
efaðist um að það gæti valdið dauða
hans. En ég vildi ekki verða völd að
slysi og hafði einnig aðrar gildar
ástæður til að láta ekki undan forvitni
minni. Tíbetbúar höfðu viðurkennt
mig kvenprest þeirra trúarbragða sem
þeir játuðu og vissu að ég játaði
Búddhatrú eins og þeir. Hins vegar
gátu þeir ekki gert sér grein fyrir þeim
mun sem var á milli míns heimspeki-
lega skilnings á kenningum Búddha
og skilnings þeirra á lamatrúnni. Til
þess að fyrirgera ekki trausti því,
virðingu og hollustu, sem ég naut hjá
félögum mínum vegna lama-stöðu
minnar, neyddist ég til að breyta í
samræmi við tíbetskar venjur, eink-
um væru þær trúarlegs eðlis.