Úrval - 01.08.1982, Síða 89

MÁTTUR HUGARORKUNNAR
87
djúpt niðursokkinn í hugsanir stnar
að hann varð okkar ekki var t fyrstu.
Við námum staðar steinhissa og þá
veitti hann okkur athygli. Eftir að
hafa starað í áttina til okkar stundar-
korn stökk hann á fætur og þaut út t
skógarþykknið, frárri á fæti en nokk-
urt rádýr. Við heyrðum glamrið í
hlekkjunum á skrokk hans fjarlægjast
þar til allt varð hljótt aftur.
,,Þessi maður er lung-gom-pa< ”
sagði einn fylgdarmanna minna. ,,Ég
hef áður séð annan eins. Þeir bera
hlekki til þess að þyngja sig því að
með lung-gom þjálfun verða líkamir
þeirra svo léttir að þeir eiga alltaf á
hættu að ltða t loftinu. ’ ’
Þegar ég hitti lung-gom-pa í þriðja
sinn var ég stödd í Ga sem er hluti af
Kham-héraði í Austur-Tíbet. Ég var á
ferð með fylgdarliði eins og oftar.
Maðurinn reyndist vera venjulegur
arjoþa (fátækur pílagrímur) sem bar
farangur sinn á bakinu. Þessir píla-
grímar skipta jafnan þúsundum á
götuslóðum víðs vegar um Tíbet svo
að í fyrstu veittum við manni úr slík-
um flokki enga sérstaka eftirtekt.
Þessir snauðu og einangruðu
göngumenn hafa þann sið að slást í
för með kaupmannalestum, efnuðum
ferðamönnum eða öðrum sem þeir
kunna að mæta — og fylgja þeim
eftir. Þeir þramma þá við hlið
áburðarjálkanna eða reiðmannanna
og ef þeir dragast aftur úr halda þeir
áfram þar til þeir ná lestinni aftur í
áningarstað að kvöldi. Þetta er venju-
lega auðvelt, því að á langferðum
leggja Tíbetbúar venjulega upp í
dögun en setjast að um eða eftir miðj-
an dag til þess að hvíla burðardýrin
og reiðskjótana. Oft fá pílagnmarnir
líka einhvern glaðning hjá ferðafólk-
inu og sæ'kiast því meðal annars eftir
að slást í hóp ferðafólksins.
Maðurinn sem við mættum slóst í
för með okkur að gömlum sið þessara
pílagríma. Hann sagðist vera frá
Pabongklaustri, á leið til Tsang-hér-
aðs. Þetta er löng leið og tekur fót-
gangandi mann, sem biður sér bein-
inga á leiðinni, þrjá til fjóra mánuði.
En þúsundir ptlagríma frá Tíbet fara
sltkar langferðir árlega.
Þegar maður þessi hafði fylgst með
okkur í nokkra daga kom fyrir smá-
óhapp svo að einn daginn lögðum við
ekki upp fyrr en komið var fram und-
ir nón. Af því að svo áliðið var dags
og hætt við að múldýrin yrðu lengi á
leiðinni yfir fjallaskarð nokkurt þá
reið ég ásamt fylgdarmönnum mín-
um á undan tii að leita að grasflöt
með uppsprettulind þar sem hentugt
væri að tjalda áður en myrkrið skylli
á.
Þegar foringi slíkra ferða rtður á
undan er venja að fylgdarmaður flytji
með vistir og te svo að hann geti feng-
ið hressingu meðan beðið er eftir öðr-
um leiðangursmönnum með tjöld og
farangur. Þjónninn minn gleymdi
auðvitað ekki að fylgja þessari venju
og þetta lítilfjörlega atriði varð til
þess að við uppgötvuðum að píla-