Úrval - 01.08.1982, Side 90

88
ÚRVAL
grímurinn var lung-gom-þa og
kynntumst hæfileikum hans.
Vegalengdin í skarðið var lengri en
ég ætlaði svo að ég sá fyrir að burðar-
dýrin kæmust ekki upp á fjallið fyrir
myrkur. Þar sem ekki kom til mála að
klöngrast niður fjailið hinum megin í
myrkri valdi ég okkur grasblett hjá
læk þar sem við settumst að. Við
vorum nýbúin að drekka teið og
vorum að safna þurri skán í eldinn
þegar ég sá pílagríminn koma klifr-
andi upp brekkuna nokkru neðar.
Hann fór mikinn og þegar hann kom
nær sá ég að hreyfingar hans voru þær
sömu og ég athugaði hjá lung-gom-
þanum frá Thebgíai.
Þegar maðurinn náði okkur stóð
hann um stund grafkyrr og starði
beint fram fyrir sig. Hann var ekki
móður en virtist hálfmeðvitundarlaus
og ófær um að tala eða hreyfa sig. En
smám saman rann höfginn af honum
og hann komst í eðlilegt ástand. Ég
fór að spyrja hann og sagði hann mér
þá að hann hefði æft lung-gom hjá
lama einum í Pabong-klaustri. Nú
var þessi meistari hans farinn úr landi
en sjálfur var hann á leið til Shalu-
klaustursins í Tsang.
Hann sagði mér ekki fleira af sér en
var dapur í bragði um kvöldið.
Morguninn eftir trúði hann fylgdar-
manni mínum fyrir því að leiðslan
hefði komið ósjálfrátt yfír hann vegna
óhreinna hugsana hans sjálfs.
Á göngunni með þjónunum og
áburðardýrunum fór hann að gerast
óþolinmóður. Honum fannst þeir
fara svo hægt að hann taldi okkur,
sem á undan fórum, nú sitja við eld
og steikja kjöt það sem hann sá þjón
minn taka með sér. Hann sá fram á að
hinir þrír þjónarnir og hann sjálfur
næðu okkur ekki fyrr en seint og síðar
meir. Þá væri eftir að tjalda, taka ofan
af áburðardýrunum og ganga frá öllu
undir nóttina svo að ekki yrði tími til
annars en að drekka te og borða
tsamþa áður en gengið yrði til náða.
í huganum sá hann skýrt hvar við
sátum, eldinn, kjötið á glóðinni og
smám saman greip þessi sýn hann svo
föstum tökum að hann missti meðvit-
und um þá sem með honum voru.
Lönguniní kjötið kom honum til að
greikka sporið og ósjálfrátt varð
göngulag hans það sama og hann
hafði verið að læra. Margþjálfaður
samruni þess við töfraorðin sem
meistari hans hafði kennt honum
varð þess valdandi að áður en varði
var hann kominn í hið rétta ástand.
Andardrátturinn va: ð háttbundinn
og dáhrifin alger. En gráðug hugar-
einbeiting um steikta kjötið stjórnaði
för hans að markinu.
P'ílagrímurinn taldi sig hafa syndg-
að. Honum fannst guðlast að blanda
saman lung-gom æfíngum, helgum
dularfræðum og sinni eigin græðgi
eins og honum hafði orðið á að gera.
Þess vegna var hann dapur í bragði.
Ég spurði pílagríminn ýmissa
spurninga. Hann var ófús að svara en
mér tókst þó að fá allmargar
upplýsingar sem staðfestu það er ég