Úrval - 01.08.1982, Side 103

MÁTTUR HUGARORKUNNAR
101
furðunum sem frá er sagt og þess
anda sem einkennir þær.
Eitt sinn var kaupmaður á ferð með
lest sína. Veður var hvasst svo að hatt-
urinn fauk af honum. En nú er það
trú í Tíbet að missi maður af sér hatt-
inn á ferðalagi boði það ógæfu að
taka hann upp aftur. Þess vegna er
best að láta hann liggja þar sem hann
er kominn og það gerði kaupmaður-
inn.
Þetta var mjúkur flókahattur með
loðskinnsspeldum sem hægt var að
draga niður fyrir eyrun ef veður var
kalt. Hatturinn festist í þyrnirunna
og velktist þar í stormum þar til hann
varð með öllu óþekkjanlegur, rifinn
og tættur, svo að engum gat dottið I
hug að þetta hefði nokkru sinni verið
fyrirtakshattur.
Svo var það nokkrum vikum seinna
að maður átti leið fram hjá þyrni-
mnnanum t rökkri og sá eitthvert
hrúgald inni á milli þyrnanna.
Maðurinn var engtn hetja og honum
leist ekki á þennan óskapnað. Hann
hélt því áfram án þess að athuga þetta
nánar. Daginn eftir sagði hann frá því
að hann hefði séð eitthvað kynlegt í
þyrnirunnanum, skammt frá vegin-
um. Aðrir ferðamenn, sem þarna
fóru um, sáu þetta sama, einhvern
undarlegan hlut, sem þeir gátu ekki
greint hvers kyns var, og sögðu þetta
þorpsbúum í grenndinni. Svo komu
þama fleiri og fleiri og sáu hattræfil-
inn án þess að athuga hann nánar.En
nú var hann búinn að velkjast þarna í
regni, ryki og sól, enda orðinn harla
dularfullur á að líta. Flókinn hafði
fengið á sig gulbrúnan lit, auk
óhreinindanna, og loðspeldin líktust
einna helst hundseyrum. Kaup-
menn og pílagrímar, sem gistu
1 þorpunum, voru varaðir við
þessum „hlut” sem hvorki væri
maður né dýr, hefðist við í þyrni-
runna T útjaðri skógarins og mundi
betra að gá að sér þegar farið væri
framhjá. Einhver gat sér þess til að
þarna væri púki og nú komst hattkúf-
urinn, sem hingað til hafði ekki feng-
ið nafn, í flokk illra anda og nefndist
eftir þetta púkinn í þyrnirunnanum.
Mánuðir liðu og fólkið gaut augun-
um óttaslegið til púkans þegar það
fór fram hjá. Alltaf bættust fleiri við
sem fengu að heyra söguna um púk-
ann í skógarjaðrinum uns hún var
orðin útbreidd um gjörvallt héraðið.
Svo var það dag nokkurn þegar
fólkið var þarna á ferð að það sá hrúg-
aldið hreyfast. Síðar reif það sig laust
úr þyrnum, sem vaxið höfðu í
kringum það, og að lokum elti það
flokk ferðamanna sem lögðu ótta-
slegnir á flótta, hlupu eins og fætur
toguðu til þess að bjarga lífi sínu. —
Allar þær mörgu hugsanir sem höfðu
beinst að hattinum höfðu gætt hann
lífi.
Tíbetbúar telja þessa sögu sanna og
nefna hana sem dæmi um það hvern-
ig ímyndunaraflið getur hlaupið með
menn í gönur, en ltka sem dæmi um
mátt mannshugans þegar honum er
beitt ósjálfrátt og án þess að hann
starfi markvisst.