Úrval - 01.08.1982, Side 107

MÁTTUR HUGARORKUNNAR
105
vaknaði minnið hjá meistaranum á
ný. Andi hans sveif úr líkama
höfðingjans í sinn eigin sem þá hafði
fundist og átti að fara að varpa á
bálið.
Þannig mætti meistarinn aftur til
kappræðunnar í tæka tíð, fullnuma í
hinni flóknu list, og stóð sig svo vel
að Bharatl varð steini lostin yfir
hinni takmarkalausu þekkingu hans.
Varð nú frúin að gefast upp og játa að
hún væri gersigruð.
Venjulega liggur líkaminn í dái
meðan andinn gistir annan líkama.
Um það ber sögum saman. Hér er að
finna meginmuninn á þessu fyrir-
brigði og þeim fylgjum, tulþa (kynja-
verur sem verða til fyrir særingar), er
töframenn skapa, ýmist sjálfrátt eða
ósjálfrátt, en þær geta ýmist verið
líkar eða gerólíkar þeim sem skóp
þær.
Sögur þær sem nóg er af bæði í
Indlandi og Tíbet um sálnaflakk
kunna vel að vera orðum auknar. En
ta4><z-fyrirbrigðin gerast áreiðanlega
og eru því harla athyglisvert rann-
sóknarefni.
Stundum skapa menn þessa svipi
ósjálfrátt og skaparinn veit þá ekki um
að aðrir verði þeirra varir. Mig langar
að geta fáeinna fyrirbrigða af þessu
tagi sem ég hef orðið vitni að.
Ungur Tíbetbúi, sem var í þjón-
ustu minni, fór eitt sinn að heim-
sækja fjölskyldu sína. Ég gaf honum
þriggja vikna frí en að því liðnu átti
hann að kaupa matarbirgðir og ráða
burðarmenn til þess að bera farangur
minn yfír fjöllin. Með þetta átti hann
að koma á tilskildum tíma í áfanga-
stað minn. En það dróst nokkuð lengi
að hann kæmi. Tveir mánuðir liðu og
enn kom hann ekki. Ég var farin að
halda að ég myndi ekki sjá hann
framar.
En svo sá ég hann eina nóttina í
draumi. Hann kemur á áfangastað
minn og er þá eitthvað undarlega
klæddur. Á höfðinu hefur hann strá-
hatt af erlendri gerð. Ég hafði aldrei
áður séð hann með þennan hatt.
Morguninn eftir kom einn þjón-
anna minna til mín og sagði mér að
Wangdu væri kominn aftur: ,,Ég sá
hann rétt í þessu koma upp hlíðina.
Þetta var undarleg tilviljun. Ég fór
út til að sjá hann koma.
Af staðnum þar sem ég stóð var
gott útsýni yfir dalinn. Ég sá Wangdu
greinilega. Hann var klæddur
nákvæmlega eins og ég hafði séð
hann í draumnum. Hann var einn á
ferð og gekk hægt upp götuslóðann
sem lá í hlykkjum upp hlíðina.
Ég tók eftir því að hann hafði
engan farangur með sér og þjónninn
sem stóð við hlið mér sagði:
„Wangdu hefur farið á undan.
Burðarmennirnir hljóta að koma á
eftir með farangurinn. ’ ’
Við héldum áfram að horfa á
manninn. Hann var nú kominn að
einsetumannskofa, gekk á bak við
hann, hvarf og kom ekki aftur í ljós.
Grunnur kofans var teningslaga,
byggður úr steini, tæp þrjú fet á hæð.
Frá þaki til jarðar var hæðin ekki