Ársrit Torfhildar - 01.04.1987, Blaðsíða 57

Ársrit Torfhildar - 01.04.1987, Blaðsíða 57
...óttaðist reiði Seifs, sem er verndargoð gesta og hefnir strengilega illverkanna. Síðan var eg þar í sjö ár, og græddi mikið fé hjá Egypzkum mönnum, því allir greiddu fyrir mér. (Od.:223) Biðlavígin eru makleg málagjöld vegna þess að biðlarnir vanvirða gestrisnina. Á köflum virðast samskipti manna svo rísa upp fyrir þetta svið viðskiptanna. í Odysseitskviöu er til dæmis lögð áhersla á skyldur þeirra vel settu við fátæklinga og þurfamenn. Menn eru einungis hræddir með hefnd Seifs ef þeir rækja ekki þessa skyldu. Siðferðið er smátt og smátt að öðlast sjálfstæða tilveru og réttlætishugtakið í mótun. í vopnasmíðaþætti Ilíonskviðu sést glytta í hugmyndir um lög og rétt þar sem segir frá tveimur mönnum sem deila en skjóta málum sínum til lögviturra manna. í Odysseiískviðu ber mun meira á umræðu um réttlæti í sjálfu sér. Þar er þessi umræða tengd trúarhugmyndum og er á köflum mótsagnakennd eins og sýnt var fram á í kaflanum um ætlun höfundar. Annars sýnist mér helsta mótsögnin vera milli kviðanna tveggja og að hún felist í því að í Odysseifskviðu hafi siðferðisveruleikinn öðlast meira sjálfstæði en í Ilíonskviðu. Rennir þetta stoðum undir þá skoðun að Odysseifskviða sé yngra verk en því má heldur ekki gleyma hve bakgrunnur kviðanna er ólíkur. í liíonskviðu eru Grikkirnir í stríði fjarri ættjörð sinni þar sem aðstæðurnar krefjast hugrekki og hreysti en Odysseifskviða lýsir fjölskyldusamfélagi þar það er allra hagur að friður og vinsemd ríki. Enn eitt dæmi um hið sjálfstæða siðferði í Odysseilskviðu má finna í átjánda þætti hennar þar sem Odysseifur segir frá raunum sínum og kann á þeim vissa skýringu: Sú var og tíðin, að eg gat verið lánsmaður, en eg framdi margt ofríki, þar eg treysti á mátt minn og megin, og reiddi mig á föður minn og bræður mína. Því skyldi enginn maður nokkru sinni vera óréttvís, heldur njóta með spekt þeirra gjafa, sem guðirnir veita honum. (Od.:287) Þarna byggist trúin ekki lengur á hræöslugæðum einum heldur hugmyndinni um eitthvað sem sé rétt og gott í sjálfu sér. Lögð er rík áhersla á gildi samfélags manna og laganna sem undir- 55
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120

x

Ársrit Torfhildar

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ársrit Torfhildar
https://timarit.is/publication/1918

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.