Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar - 01.06.2004, Qupperneq 33

Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar 2004
31
Sjómannadagurinn á Hellissandi
og í Rifi 2003
Hátíðarhöldin hófust á laugardeg-
inum í Rifi með því að áhafnir
bátanna kepptu í þrautabraut sem
saman stóð af fimm þrautum.
Fyrst átti að kafa eftir 13 golfltúl-
um í þúsund lítra kari fullu af sjó
á meðan aðrir í liðinu drógu til
kör og stöfluðu þeim upp. Svo
var hlaupið eftir bryggjunni og
þar þurfti að príla yfir kör sem að
sjálfsögðu voru full af vatni. Næst
var einn keyrður í hjólbörum smá
spotta og að lokum þurfti að
synda út í miðja höfnina að bauju
sem þar hafði verið komið fyrir,
boðið var upp á flotgalla til að
synda í en fáir nýttu sér það.
Hlutskörpust í þrautakeppninni
var B sveit Saxhamars. Næst var
keppt í koddaslag og voru það að-
allega fulltrúar yngri kynslóðar-
innar sem tóku þátt í honum.
Koddakóngur var Grzegorz
Lakomski og koddadrottning var
Eygló Hallgrímsdóttir. Að lokum
var farið í skemmtisiglingu með
Saxhamri og björgunarbátnum
Björg.
Á sunnudeginum var safnast
saman í Sjómannagarðinum á
Hellissandi þar sem verðlaunaaf-
hending fyrir laugardaginn fór
fram. Hátíðarræðuna að þessu
sinni flutti Hulda Skúladóttir.
Heiðraður var aldraður sjómaður
sem að þessu sinni var Bragi
Valdimars og kona hans, Gunn-
fríður Sigurðardóttir. Þar næst
var keppt í drætti á línufæri með
lóði á endanum og bætningu og
voru það áhafnir báta sem ekki
tóku þátt í þrautabrautinni á laug-
ardeginum sem reyndu fyrir sér.
Rifsnes var með besta tímann í
bætningu og var Faxaborg með
besta tímann í línudrættinum.
Eftir þetta færðist dagskráin upp
grasið þar sem krakkarnir kepptu í
hoðhlaupi og reipitogi. Svo fóru
allir í kaffi í Röstinni hjá Slysa-
varnarfélaginu Helgu Bárðardótt-
ur. Hátiðinni lauk svo með hófi í
Röstinni þar sem Logi Bergmann
Eiðsson var veislustjóri og
skemmti mannskapnum yfir
borðhaldi. Það var svo hljóm-
sveitin Sixties sem spilaði fyrir
dansi fram á nótt.
Frá hátíðahöldum á Hellissandi 2003. Mynd: Smári Björnsson
Snæfellsbæjarljóð
Höfundurókunnur
Alltaf geymist það mér í minni
meðan ég anda dreg.
Hve stutt gat nú verið í vinsemdinni
en veröldin yndisleg.
Menn hugsuðu ei bara um heita ást
ef hópurinn allur á balli sást.
Gufsarar, Kefsarar, Sandarar, Rifsarar,
Ólsarar, Vallnarar.
Þó lögðust nú vangar og varir saman
því valsarnir örva blóð
og mönnum fannst það nú mjög svo gaman
á meðan sko á því stóð.
En þrátt fyrir svoleiðis sviptingar
var sjaldgæff að efndu til giftingar
Gufsarar, Kefsarar, Sandarar, Rifsarar,
Ólsarar; Vallnarar.
Síðan þeir opnuðu Ennisveginn
hefur annað völdin haft.
Varla hin aumustu vindhögg slegin
né vogað að rífa kjaft.
Og dömurnar láta ei duga koss
nú daðra og gifta sig allt í kross
Gufsarar, Kefsarar, Sandarar, Rifsarar,
Ólsarar, Vallnarar.
Og nú er svo auðvitað nýja grobbið,
að Nesið verði eitt þing.
Ég barasta skil ekki bölvað snobbið
byggðanna sameining.
Því andlitslyfting fær engu breytt
annað verða menn aldrei neitt
en Gufsarar, Kefsarar, Sandarar, Rifsarar,
Ólsarar, Vallnarar.