Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar - 01.06.2004, Side 51

Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar 2004
49
Útgerð og ævintýri athafnafólks
Rætt við hjónin Martein Gíslason og Ingveldi Erlu Ormsdóttur í Ólafsvík.
Húsið stendur hátt í bænum,
velútlítandi með snyrtilegum
garði allt um kring. Til dyra
koma húsráðendur, þægileg í
framkomu og afslöppuð. Við
göngum í eldhúsið, húsbóndinn
sest við eldhúsgluggann sem snýr
að Breiðafirðinum. „Hérna get-
ur maður nú horft yfir þetta allt
saman,“ segir hann. Við nánari
samræður er augljóst hvað hann
á við, það eru helstu hugðarefnin
sem blasa við út um gluggann:
Bryggjan, Breiðafjörðurinn og
svo auðvitað Barðaströndin sem
geymir átthagana og fjölda minn-
inga úr lífi fjölskyldunnar. A eld-
húsborðinu liggja myndaalbúm
og húsmóðirin fer að fletta og
rifja upp. Fljótlega verður maður
þess áskynja að hér er atorkufólk
á ferð sem hefur þurft að vinna
fyrir hlutunum. „Jæja, má ekki
bjóða þér upp á kafifi, það er
reyndar vel sterkt,“ segir hús-
móðirin. Kafifið er þegið með
þökkum og síðan ákveðum við að
ferðast aftur í tímann, grafast fyr-
ir um bakgrunn heimilisfólksins
og rifja upp hvað á dagana hefúr
drifið. Eg hef tekið hús á hjón-
unum Marteini Gíslasyni og fng-
veldi Erlu Ormsdóttur í Tún-
brekku f6 í Ólafsvík.
Mestu sletturnar af
og síðan beint á ball
Marteinn er fæddur á Fit á Barða-
strönd og er af bændafólki kom-
inn. Hefðbundinn búskapur var
stundaður á heimilinu en auk þess
gerði faðir Marteins út litla trillu
til að auka við lífsbjörgina. „Eg
man að ég var sjö ára fyrst þegar
ég fór á sjóinn með pabba. Þá var
bara dregið á snærisfæri með einn
krók í endann og ég náði að hala
inn 20 fiska í þessum fyrsta róðri
sem þótti bara nokkuð gott,“ segir
Marteinn. „Og þó maður hafi nú
ælt nánast lifur og lungum í þess-
ari fyrstu sjóferð þá leið ekki á
löngu þar til ég bað um að fara
aftur." Þannig hófst sjómennskan
sem átti eftir að verða ævistarfið.
Þegar Marteinn komst á unglings-
árin fór hann á vertíðar til að
vinna fyrir sér. Fyrsta veturinn
vann hann í frystihúsinu á
Tálknafirði og tók líka að sér
beitningu. Veturinn á eftir er
hann áfram á Tálknafirði en þá
kemur þangað 15 ára unglings-
stúlka frá Ólafsfirði, ættuð úr
Hafnarfirðinum, og fer að vinna í
frystihúsinu. Leiðir hennar og
Marteins lágu saman á þrettánda-
balli í samkomuhúsinu á Patreks-
firði og eins og við vitum þá spyr
ástin hvorki um stund né stað.
Þarna er sem sagt Erla komin til
sögunnar. „Við höfðum sama
kvöld og ballið var verið að spyrða
kasúldna keilu svo skelltum við
okkur upp á klósett og skoluðum
mestu sletturnar af okkur og síðan
beint á ball. Sturta var ekkert inn
í myndinni þarna,“ segir Erla og
hlær.
Vertíðarbátarnir
María Júlía og Örvar
Unga parið hélt áfram vinnu þar
vestra og staldraði fyrst í sex ár á
Patró. En strax fyrsta veturinn
þar fékk Marteinn pláss á báti en
Erla vann í landi. Á sumrin fóru
þau svo gjarnan heim í Fit og að-
stoðuðu við landbúnaðarstörfin.
En sjómennskan varð snemma að-
alatvinnan hjá Marteini. I fyrstu
réri hann á Sæborgu en síðan var
hann tvær vertíðir á síldarbátnum
Þrym og eftir það gerðist hann
stýrimaður á vertíðarbátnum
Maríu Júlíu sem gerð var út frá
Patró. Skipstjóri þar var Erlingur
Guðmundsson og saman áttu þeir
Marteinn afar farsælt samstarf í
tuttugu ár, þau seinustu reyndar á
öðrum báti, Örvari sem líka var
vertíðarbátur. Erla og eiginkona
Erlings voru líka góðar vinkonur.
Þau hjónin eru nú bæði látin.
„Það var einstaklega kært á milli,
þau voru okkar bestu vinir og al-
veg frábært fólk,“ segir Erla. Hún
rifjar upp skemmtilega ferð sem
áhöfnin á Örvari fór til Englands
og þær tvær fengu að fljóta með.
„Það var svo skrýtið þegar við
komunr þangað út að við urðum
skyndilega að algjörum millum
því allt var svo ódýrt. Og við
auðvitað notuðum tækifærið og
keyptum alls kyns húsbúnað og
heimilistæki og fluttum með okk-
ur heim aftur. Þetta voru heilu
Erla og Marteinn á heimili sínu.