Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar - 01.06.2004, Qupperneq 53

Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar 2004 51
sagði þegar við keyptum trilluna
að það væri svo mikilvægt að ráða
sér sjálfur því þá væri hægt að ráða
sínum frítíma. En með tilkomu
trillunnar varð raunin töluvert
önnur. Þá hófst vinnan fyrst fyrir
alvöru.“
Með grásleppu og jötunuxum
á Barðaströnd
I apríl flutti fjölskyldan sig á
Barðaströndina og þar var grá-
sleppuútgerð stunduð fram í júlí-
mánuð. Þetta reyndist mjög
annasamur tími en var um leið
ævintýri því aðstæður allar voru
mjög frumstæðar. Og nú hefur
Erla orðið: „Við bjuggum fyrsta
árið í eldgömlum vegavinnuskúr
og svo óheppilega vildi til að það
var óvenju kalt það vor svo það
var stöðugur trekkur inn í skúrn-
um, einangrunin var ekki betri en
svo að það blés inn á milli spýtna í
veggjunum. Arið eftir fluttum við
yfir í verkunarhúsið og bjuggum
þar á gluggalausri kaffistofunni.
Það var nú ekki mjög vistlegt
heldur, alltaf dimmt og jötunuxar
skríðandi um allt. Maður varð að
passa upp á það þegar börnin
sváfu, ef þau sváfu með opinn
munninn, að jötunuxarnir skriðu
ekki upp í þau,“ segir hún og
hlær. „Síðan ákváðum við að
flytja aftur í skúrinn, hann reynd-
ist, þrátt fyrir allt, langtum betri
vistarvera. Loks keyptum við
okkur bústað sem við fluttum
þangað og þar með var þessari
vosbúð lokið.“ Erla segir það í
raun ótrúlegt að hafa ætlað sér að
stunda útgerð á þessum stað, að-
stæðurnar voru það erfiðar og iðu-
lega hafi komið þarna sandstorm-
ar og þá smaug sandurinn inn í
vistarverurnar.
„Alltaf sama Iánið yfir þér“
Aðstæður til útgerðar voru ekki
síður frumstæðar. Þarna voru
fjórir bátar sem stunduðu grá-
sleppuveiðar. Yegna þess að engin
var höfnin þá urðu bátarnir að
vera á legu skammt frá landi. Síð-
an þurfti að róa á litlum árabát
með afla og veiðarfæri í land.
„Þegar svo í land var komið þá
vorum við með gamlan rússajeppa
sem dró árabátinn upp sandinn til
að stytta leiðina upp í verkunar-
húsið. Síðar útbjuggum við sér-
smíðaðan vagn sem gerði okkur
kleift að keyra árabátinn alveg inn
í verkunarhús. Ég og krakkarnir
rérum og Erla vann í landi. Fyrst
voru það eldri börnin sem réru
með mér, Gísli og Hulda en síðan
bættist Orvar í hópinn,“ segir
Marteinn. I vondum veðrum var
ekki óhætt að skilja bátana eftir
mannlausa á legunni og þá þurfti
Marteinn að dúsa þar. Þau hjónin
eru sammála um að þessi tími á
Barðaströndinni sé afar minni-
stæður, sérstaklega vegna aðstæðn-
anna sem við var að glíma.
Hrognin seldust auðvitað misvel
eftir því hvernig áraði en aflinn
gat orðið gríðarlegur á stundum.
„Málið var auðvitað að halda
áfram og gefast ekki upp þó illa
áraði í sölunni. Eg man eftir eitt
erfiða árið þá gáfust þeir upp sem
höfðu verið með okltur en við
ákváðum að halda áfram. Sú ver-
tíð reyndist vera einhver sú albesta
í langan tíma. Utkoman eftir vor-
ið var 25 tonn af hrognum og við
stöltuðum í 180 tunnur." Erla
tekur undir og rifjar upp það sem
bróðir Marteins sagði við hann
eftir þetta mikla aflavor: „Það er
alltaf sama lánið yfir þér.“ „Já,
maður hefur alltaf verið óskaplega
heppinn með þetta allt saman,“
segir Marteinn. Eftir að grá-
sleppuvertíðinni lauk var farið á
handfæri fram á haustið.
Eldað í Mafíunni
Eftir að hafa átt tvær trillur sem
að sjálfsögðu báru nafnið Sverrir,
kom sú þriðja til sögunnar árið
1988. Það var bátur af gerðinni
Gáski 1000 sem einnig fékk
Sverrisnafnið. Þá var komin meiri
alvara í trilluútgerð fjölskyldunn-
ar, þ.e. hún fór að standa yfir árið
um kring. Þeir feðgar Marteinn
og Gísli fóru að sækja frá Ólafsvík
yfir vetrartímann. „Við vorum
með herbergi í Mafíunni hér í
Ólafsvík sem svo er kölluð, og svo
lönduðum við hjá Hróa og vorum
afar ánægðir með þjónustuna
þar,“ segir Marteinn. Hann rifjar
upp eftirminnilegt atvik í Mafí-
unni: „Við Gísli stálumst til að
vera með hellu inni á herbergi til
að geta eldað okkur mat, en það
var stranglega bannað. Eitt skipt-
ið var komið í pottana og við
brugðum okkur rétt frá en vitum
svo ekki fyrr til en brunavarna-
kerfið fer í gang. Við hlupum inn
og opnuðum alla glugga og reynd-
um að feykja reyknum út með
tuskum. Húsvörðurinn kannaði á
öll herbergin, hvað hefði eiginlega
gerst og auðvitað þóttumst við
ekki kannast neitt við neitt þegar
bankað var upp á hjá okkur.“
Sverrisnafnið hefiir íylgt Marteini frá upphafi.