Bókasafnið - mar 2024, Síða 29

Bókasafnið 44. árg – 2024 29
núna varð það að vera mitt fyrsta verk að fylgja nýútkomnu bókinni minni úr hlaði með
upplestrum og kynningum. Ég beið því óþreyjufull eftir að fá að vita hvernig henni reiddi
af meðal allra þeirra stórkostlegu bóka sem voru gefnar út á svipuðum tíma. Ég var satt að
segja ekki bjartsýn því mér var sagt af reynslumiklum rithöfundum að textinn missti allan
sjarma þegar bækur væru skrifaðar á löngum tíma. En öllum þykir vænt um börnin sín,
sjarmalaus eða ekki, svo ég þurfti enn frekar að styðja við bakið á henni og koma henni á
framfæri eins og öllum góðum mæðrum sæmir. Og viti menn, bókinni minni var tekið með
kostum og kynjum og viðtökurnar fóru fram úr mínum björtustu vonum.
Því var það svo að þegar þetta óendanlega frí mitt blasti við mér var tilfinningin framandi
gleðitilfinning og mér fannst lífið vera rétt að byrja. Í stað þess að þurfa að einbeita mér
að verkefnum vinnunnar, helltust núna yfir mig í huganum öll þau óskaverkefni sem mér
fannst ég skyndilega þurfa að leysa af hendi í hvelli áður en ég gæti sest niður aftur og skrifað
nokkurn skapaðan hlut. Mér fannst tíminn vera enn á ný að hlaupa frá mér og mér myndi ekki
endast ævin til að gera allt sem mig langaði til að gera. Fyrstu dagarnir fóru því í heimsóknir
og skipulagslaust rand á milli ættingja og vina og fálmkennda tiltekt heima hjá mér, bæði í
handavinnudóti og hinum ýmsum skjölum, blöðum og bókum sem bóka safnsfræðingurinn
hafði ekki haft neitt skipulag á til þessa. Ég sökkti mér á bólakaf ofan í skúffur og kirnur
við tiltektina uns ég hélt allt í einu á fagurrauðum kassa, fullum af bæði handskrifuðum og
ljósrituðum blöðum auk óteljandi snepla með athugasemdum og hugleiðingum, jafnvel heilu
köflunum. Snögglega rankaði minnið við sér og undarleg kitlandi tilfinning gerði vart við
sig að sjá þetta. Sannast sagna hafði ég steingleymt þessum gömlu minnisblöðum sem urðu
til löngu áður en nýútkomna bókin mín varð að veruleika og löngu fyrir aldamótin síðustu
og því hafði lítið af því komist inn í heilabú tölvunnar minnar. En þarna lá þetta allt saman,
alls konar hugmyndir og uppköst. Það var ótrúlega spennandi að handfjatla þessi kaótísku
gögn á nýjan leik. Ég sá að ég hafði þegar byrjað á að skrifa drög að skáldsögu út frá öllu
þessu efni, því skáldsaga yrði það að vera.
Rauði kassinn
Nú voru heimsóknir, tiltektir og prjónaskapur snarlega lögð til hliðar því þegar ég opnaði
lokið á kassanum mínum góða opnaði ég um leið rykugt hólf í heilabúinu fullu af hug myndum
sem höfðu legið þar dormandi um langan tíma. Þetta var orkuinnspýting sem ég ætlaði
sannar lega að nýta mér. Ég heilsaði persónunum á þessum blöðum eins og gömlum vinum
og ég fann vanþóknunina streyma frá þeim yfir sinnuleysi mínu. Ég gældi við sumar þeirra
og hampaði þeim, en sussaði á aðrar sem gerðust frekar og vildu alltaf hafa orðið. Þær héldu
vöku fyrir mér á nóttunni með skvaldri sínu svo ég átti fullt í fangi með að ná því niður sem
þær vildu segja mér. Eftir nokkrar vikur ­ eða voru það kannski mánuðir? ­ sagði ég þeim að
hafa hljótt, nú væri þetta komið gott og nú tæki ég völdin. Sem ég gerði. Sat og snurfusaði
textann og lét allt annað reka á reiðanum. Loks taldi ég mig hafa sæmileg drög að bók sem
ég gæti sent til útgefanda.