Bókasafnið - mar. 2024, Qupperneq 51

Bókasafnið 44. árg – 2024 51
íslenskrar hönnunarsögu. Í ritdómi Fréttablaðsins er það talið „byltingarkennt innlegg“ og
„tvímælalaust eitt merkilegasta rannsóknarverk liðins árs“.
Árið 1974 var hafist handa við að skipuleggja bókasafn Myndlista­ og handíðaskóla Íslands
(MHÍ) af nokkrum bókasafnsfræðingum og vildi þá svo til að Arndís slóst í hópinn. Þar var
kominn sérfræðingur í listasögu og innanhússhönnun sem ílengdist á safninu í um 30 ár.
Arndís var fagmanneskja fram í fingurgóma og ekki leið því á löngu áður en hún hóf nám
í bókasafns­ og upplýsingafræði til að verða fullnuma starfsmaður. Annað var ekki hennar
stíll. Arndís var mikill happafengur fyrir MHÍ, því hæfari og áhugasamari starfskraftur var
vandfundinn. Hún hafði fjölbreytta menntun sem var einstaklega góður grunnur fyrir að
starfa og stýra listbókasafni. Listrænn bakgrunnur gaf henni dýpri innsýn í hlutverk safn­
sins og varð einnig til þess að hún lagði ríka áherslu á mikilvægi þekkingar starfsmanna á
hönnun og listum, faggreinum þeirra sem notuðu safnið. Arndís lagði metnað í að gera allt
sem best úr garði og byggja upp, stundum við þröngan kost, fyrirmyndar bókasafn búið
nútímatækni og upplýsingamiðstöð fyrir nemendur og kennara skólans, auk allra annarra
sem þangað leituðu.
Arndísi var umhugað um að bæta aðgang að listupplýsingum í því skyni að auðvelda rannsóknir
og fræðslu. Hún tók virkan þátt í samstarfsverkefnum, bæði innlendum og erlendum. Sem
dæmi má nefna efnisorðaskrá yfir myndlist og skyldar greinar og skrá yfir söfn, stofnanir og
einstaklinga sem eiga töluvert safn bókverka. Þá ritstýrði hún í samvinnu við bókasafnsfræðing
Listasafns Íslands, skrá yfir íslenskar listheimildir fyrir gagnasafnið BHA (Bibliography of
the History of Art). Arndís kappkostaði að safna upplýsingum. Til viðbótar við hefðbundinn
skipulagðan safnkost, safnaði hún gögnum, skjölum og ýmsu smáefni, vissi hvar alls kyns
torfundnar upplýsingar væri að finna og hvert ætti að leita og til hverra, og hún naut þess að
miðla þeirri þekkingu. Slíkt var ómetanlegt á tímum þegar upplýsingar um íslenskar listir
og hönnun lágu yfirleitt ekki á lausu.
Bókasafn MHÍ varð síðar megingrunnurinn að bókasafni Listaháskóla Íslands (LHÍ) undir
hennar stjórn, en auk þess sameinuðust safninu bókasöfn Tónlistarskólans í Reykjavík og
Leiklistarskóla Íslands þegar Listaháskólinn var stofnaður. Samhliða bókasafnsstörfum
fékkst Arndís við stundakennslu í bóksafns­ og upplýsingafræði við HÍ og hönnunarsögu
við LHÍ, auk þess að taka að sér ýmis verkefni á sviði innanhússhönnunar.
Eftir að hafa lagt grunninn að öflugu háskólabókasafni, sagði Arndís skilið við bókasafn
LHÍ og hóf doktorsnám við Háskóla Íslands og starfaði jafnframt á Þjóðminjasafni Íslands.
Hún stundaði fræðistörf allt fram að andláti og sinnti ráðgjafaþjónustu á sviði innanhúss­
hönnunar, hönnunarsögu, um skráningarmál safna og sýningarstjórn. Arndís skrifaði greinar
í tímarit og bækur, setti upp sýningar í Hönnunarsafni Íslands og víðar, og hélt erindi bæði
hér heima og erlendis. Hin síðari ár átti húsgagna­ og hönnunarsaga einkum hug hennar
og var rannsóknarsviðið sagan frá miðri 19. öld til samtímans. Jafnframt rannsakaði hún
hlutverk íslenskra kvenna í mótun hugmynda um nútíma listiðnað og hönnun á 20. öld. Eftir