Ný menntamál - 01.06.1986, Blaðsíða 17

þegar þyrfti að meta námsáfanga einstakra nemenda
sem flytjast á milli skóla.
Sumir töldu að námskráin væri enn svo gölluð að
mjög vafasamt væri að gefa hana út þar eð þá væri
erfiðara að hrófla við henni. Þessari síðustu athuga-
semd svaraði Hörður á þann veg að hætta hefði verið á
að verkið dagaði uppi ef ekki hefði hægt að sjá fyrir
endann á því.
Mjög margir bentu á að námskráin einkenndist af
því að uppfylla „akademískar“ hefðir og að hún bæri
þess greinileg merki að henni hefði verið stýrt af kröf-
um Háskóla íslands. Þannig væri ekkert gert til að
brjóta niður ríkjandi fræðigreinaskiptingu. Einn há-
skólakennari sagði að þetta væri dæmigert fyrir það að
fólk treysti sér ekki til að bera ábyrgð á starfi sínu sem
lýsti sér hér á þann hátt að framhaldsskólakennarar
létu Háskólann um að leysa þeirra eigin vandamál.
Skólameistari einn sagði þó að þekking væri sérhæfð,
að nám gerðist fyrst og fremst í einstökum námsgrein-
um og að fjölbrautaskólakerfið ætti að einkennast af
því að læra mikið en þó í ákveðnum skömmtum.
Tengt gagnrýninni á akademískar hefðir var oft bent
á að almennt nám væri ekki skilgreint í námskránni og
að yfirbragð hennar byggði á þeirri hugsun að fram-
haldsmenntun væri til undirbúnings einhvers annars í
stað þess að vera hluti af daglegu Iífi eins og þó kemur
fram í markmiðslýsingunni. Sumir vildu bæta úr þessu
með því að draga mjög úr akademískum kröfum á
fyrstu árum framhaldsskólans.
Margir lýstu ánægju sinni með að námskráin ein-
kenndist af heimildaákvæðum fremur en tilskipunum.
Þannig var bent á að í skólum væri ekki skylda að gefa
einkunnir eða einingar fyrir mætingar þó það væri
heimilað og að það mætti láta nemendur, sem hafa
undanþágu frá íþróttum, bæta við sig einingum í öðru
námi. Þessir sömu töldu þá einnig að ekki hefði átt að
binda það að nemendur lyku 9 námseiningum á hverri
önn né að nemendum væru sett ákveðin mörk um há-
mark þeirra kennslustunda sem þeir mega sækja.
Flestir þeirra sem ræddu um námskrána fjölluðu um
stúdentsprófsnám og var lítið fjallað um iðnmenntun
enda heyrir hún ekki heldur beint undir menntamála-
ráðuneytið. Þó lýstu nokkrir yfir mikilli ánægju með
nýja stúdentsprófsbraut, „tæknibraut", sérstaklega ætl-
að þeim sem hafa lokið iðnnámi. Var um það rætt að
þarna væri um að ræða ákveðna viðurkenningu á verk-
menntun, viðurkenningu sem yki mjög möguleika á
því að stétt iðnaðarmanna yrði vel menntuð og gæti
þannig orðið leiðandi í ýmsum nýjungum.
Að því er varðar uppbyggingu brauta viku margir að
skiptingu milli kjarnagreina og valgreina. Sumum
fannst sem kjarnagreinar í núverandi mynd tækju of
mikið rými af heildarnámi nemenda en aðrir vildu að
aðrar greinar kæmu þar inn. í þessu efni voru skoðanir
þó mjög skiptar en rétt er að geta þess að allmargir