Morgunblaðið - 01.11.1995, Blaðsíða 24

Morgunblaðið - 01.11.1995, Blaðsíða 24
24 MIÐVIKUDAGUR 1. NÓVEMBER 1995 MORGUNBLAÐIÐ LISTIR EIN af myndunum í bókinni, „Kjarni"1983. Bókin um Leif Breiðfjörð MYNDLIST Leifur Brciðfjörð STEINTGLER eftir Aðalstein Ingólfson. Mál og menning 1995 — 68 síður. EINN af markandi listviðburð- um þessa árs verður að telja yfir- litssýningu Leifs Breiðfjörðs í listasafni Kópavogs, sejn hann sjálfur setti saman í tilefni fimm- tugsafmælis síns og nefndi „Yfir- sýn". í tilefni sýningarinnar kom út vegleg bók um listamanninn, sem Aðalsteinn Ingólfsson tók saman, listamaðurinn sjálfur hannaði, en heimildavinnu sá freyja hans, Sigríður Jóhannsdóttir, um. Þá var bókin unnin í Prentsmiðjunni Odda, og þýðingu texta önnuðust auk höfundar þær Renate Einars- son og Colletta Burling. Þetta er glæsileg bók yst sem innst, þótt hún sé nokkuð stór um sig í Ijósi þess að hún er ekki þykkri eða einungis 68 blaðsíður, en slíkar bækur eiga það til að vinda upp á sig með tímanum, í öllu falli sveigjast upp að framan liggi þær lengi á borði. Það skal því strax tekið fram að tekist hefur að forðast þá hættu að ég fæ best séð eftir að hafa haft tvö eintök í nágrenninu frá útkomu- degi og fylgst með fleirum. Listamaðurinn hefur nálgast hönnun bókarinnar á mjög ein- faldan og hrifmikinn hátt, og fyr- ir utan hvíta litinn er mettur dökkgrænn tónnn aðalgrunnlitur- inn ásamt svörtu þegar betur á við. Þetta hlutleysir myndirnar á líkan hátt og fljótandi rammar gera á þann veg, að þær skila sér hreinar og ómengaðar til skoðandans. Græni liturinn gerir það líka að verkum að ef hvítur grunnur er á næstu síðu fær hann aukið líf og tærleika og er hér vísast málarinn í Leifi að verki ásamt innsýni hans á áhrifamátt lita. Jafnframt njóta aðrir litir sín mjög vel, því ekkert óviðkomandi nær að þrengja sér fram og erta sjónhimnurnar og kemur þetta einkar, sláandi fram á blaðsíðu 22-23. Eina opnan þar sem ég er ekki alveg með á nótunum í þessu tilliti er blái liturinn kring- um Bústaðakirkju á blaðsíðu 16, en hann grípur óþarflega mikið inn í næstu síðu og geta menn sannfærst um það með því að leggja lófann yfir myndina, því þá verður stóri kirkjuglugginn ólíkt hrifmeiri. Litgreiningin hefur tekist vel að ég fæ best séð og prentunin er afar skýr, auk þess sem truflun frá myndatextum er með minnsta móti og þeim vel fyrir komið á síðunum. Þá er öll vinnsla bókar- innar mjög vönduð og þar með talið bandið, og er það rós í hnappagat prentverksins og ís- lenzks iðnaðar. Texti Aðalsteins Ingólfssonar er skilvirk heimild á ferli lista- mannsins, sögu og eðli steinda glersins og er mjög í samræmi við hönnun bókarinnar, að auki hóflega langur. Þó er það jafnan truflandi þegar texti sker myndir í listaverkabókum án þess að vera bein og einangruð umfjöllun um mynd þá er við blasir á næstu síðu, en hér er það þó í lág- marki. ítarleg ferlisskrá og aðrar aðskiljanlegar- upplýsingar eru aftast í bókinni auk nokkurra rissa og þó þau eigi. naumast heima innan um upptalninguna, er að þeim prýði, því Leifur er snjall teiknari. Að öllu samanlögðu er hér á ferð glæsileg listaverkabók og merk heimild um listamanninn Leif Breiðfjörð. Bragi Ásgeirsson í beinu sambandi TONLIST Þjóðminjasafnið MUSICA ANTIQUA Sönglög og smáverk fyrir lútu eða sembal eftir Henry Purcell o.fl. Sverrir Guðjónsson kontratenór, Guðrún Óskarsdóttir, semball & Snorri Órn Snorrason, lútur. I^jóð- minjasafninu mánudaginn 30. október. ÞRIÐJU og síðustu tónleikarnir á Norðurljösi, Tónlistardögum Musica Antiqua í samvinnu við Ríkisútvarpið, sem haldnir voru á mánudagskvöldið var, áttu sér óvenjulegan stað: Þjóðminjasafnið. Ekki er mér kunnugt hvort mönnum hafi áður dottið í hug að efna til tónleikahalds þarna innan um forna muni og minjar, að ekki sé talað um nýfundnu jarðnesku leifar landnámsmannsins austan úr Skriðdal. En þó að fordyrissalur Þjóðminjasafnssins hafi verið hann- aður með allt annað fyrir augum en spilamennsku, þá gegnir í raun- inni furðu, að aukakostir hans skuli hafa uppgötvazt jafn seint og að líkum lætur, því hljómburðurinn reyndist hreint framúrskarandi góður fyrir lítinn og hljóðlátan tón- listarmannahóp. Það sem auganu mætti, var og meðverkandi til að gera þessa tón- leika eftirminnilega, en það var kertalýsingin og sú snjalla hug- mynd aðstandenda að nota stiga- pallinn sem hljómlistarsvið. Stemmningin á staðnum var sér- stæð: draumkennd, upphafin o'g í beinu sambandi við fortíðina - í meira en einum skilningi. Hinn brezki Orfeifur, Henry Purcell, sem dó fyrir réttum 300 árum, var í fyrirrúmi þetta kvöld og átti 5 af alls 13 dagskráratrið- um. Snorri Örn Snorrason hóf tón- leikana með „ground" (þrábassatil- brigði) eftir hann, „Here the deities approof", og voru það orð að sönnu, því vart mun finnast betri staður í borgarlandinu fyrir fágaðan lútu- leik. Með Sverri Guðjónssyni lék Snorri þarnæst sönglag eftir Purc- ell, „Strike the Viol", þar sem þó engin gígjan var drégin að sinni. Snorri átti annan, enn betri, lútu- einleik í Fortune my Foe eftir Dow- land, sem vinsælt var við opinberar aftökur, en síðan fluttu þeir Sverr- ir þrjá Shakespeare-leikritasöngva eftir Morley og Humfrey; ágæta vel, nema hvað „tripla"-viðlagið í Humfrey ((Where the Bee sucks) hefði mátt vera hrynþyngra í lút- unni. Guðrún Óskarsdóttir lék fjög- urra þátta sembalsvítu Purcells nr. 4 í a-moll af mýkt en tilfinningu. Hugljúft verk, sem bauð þó ekki upp á mikinn hasar. Sverri tókst ekki eins vel upp í If Musick be the Food of Love (Purcell), þar sem nokkur háttliggj- andi legati urðu nefkveðin og ófög- ur. En eftir góð tilþrif Snorra á erkilútuna Theorbo í Entré de Luth úr „Robert Ballard", tilbrigði ofan á dansbassa (líklega Passamezzo antico), söng Sverrir sig ihn í hjörtu nærstaddra með tveim hofferðug- um frönskum ástarsöngvum frá tímum Maríu af Medici. Hinn fyrri minnti á þjóðlag dætra St. Colombe í Tous le Matins du Monde. Eftir annan Purcell-„ground" fyrir sembal, Crown the Altar, sem Guðrún lék mjög vel, náði Sverrir hápunkti kvöldsins í snilldarsöng- lagi Purcells Musick for a While þar sem galdramaður passacagl- íunnar breytir hinum venjulega hnígandi lamento-bassa í rísandi giubilando. Líklega bezta framlag Snorra þetta kvöld kom næst í Gallíörðu eftir Kapsberger, en tónleikunum lauk með tveim döprum ítölskum ástarsöngvum eftir Megli og Cacc- ini, auk Evening Hymn eftir Purc- ell, allt í ágætum flutningi. Undir- tektir áheyrenda voru mjög hlýjar, og urðu þeir Sverrir og Snorri að flytja aukalag, eftir Bellman (sem einnig á dánarafmæli í ár), „svart- nættistexta með húmor" eins og Sverrir orðaði það, við franskt lag sem greinilega var náskylt hátíð- arpólónesu Kuhlaus í Álfhóli. Var það viðeigandi niðurlag á kyrrlátu tímaferðalagi í musteri fornminja. Ríkarður Ö. Pálsson Guðakvæðin SÆNSKI myndlistarmaðarinn og arkitektinn Thorolf Darje er staddur hér á landi um þessar mundir til að kynna sýninguna „Guðakvæðin". Þetta er sýning sem hann hef- ur búið til og fjallar um nor- ræna goðafræði. Sýningin er stór í sniðum og krefst helst um 300 fermetra sýningar- rýmis, að sögn listamannsins. Hann hefur þegar sett hana upp í skólum í Svíþjóð og í bæ skammt fyrir utan Kaup- mannahöfn. Island er fyrsti viðkomustaðurinn í kynning- arferð hans um Norðurlöndin, en hann hefur í hyggju að semja um uppsetningu sýn- ingarinnar í samvinnu við skólayfirvóld og að finna henni fastan samastað. Blaða- maður Morgunblaðsins tók hann tali. Thorolf er áhugamaður um norræna goðafræði. Hann segist hafa talað við f ólk sem aðhyllist ásatrú sem segir hann hafa náð, í myndum sín- um, að fanga þá sýn sem það hefur á goðheimana. Sambland leik- og myndverkasýningar Sýningin er samsett af mörgum stórum myndum og einstaka hlutum sem hjálpa til við að skapa rétt andrúmsloft HEIMSMYND fyrri tíma í túlkun listamannsins. Morgunblaðið/Rax THOROLF Darje í salnum. Hún er sett upp i myrkvuðum sal og litirnir sem Thorolf notar eru eingöngu rauður, gulur og svartur nema þegar hann málar augu guð- anna, en þau eru-blá og fylgja áhorfendum eftir. „Það eru margar sögur sem hægt er að segja um myndirnar. Ég sýndi verkið í tjaldi á stórri hátíð í Svíþjóð í fyrra og þá sögðu sex stúlkúr sögur tengdar myndunum og notuðu til þess stórt og mikið handrit sem ég gerði og fylgir sýningunni." Thorolf sagði að sér þætti það ómissandi þáttur í sýningunni að segja sögurnar sem tengj- ast myndunum og sagði að hún yrði því einskonar blanda af leikhúsi og myndverkasýn- ingu. Hann sagðist leggja áherslu á að að sýna guðina eins og þeir birtust f orfeðrum okkar en þeir ímynduðu sér guðina mjög stóra og mikilúðlega og þannig birtast þeir í myndum hans. Thorolf hefur þegar fundað með ýmsum aðilum hér á landi og hefur fengið jákvæð við- brögð við hugmyndum sínum. Hann segist þurfa að fjár- magna og kynna verkefnið sjálfur en að öðru leyti mun Norræna ráðið sjá um að að- stoða hann við skipulagningu verkefnisins. Einnig er bók væntanleg frá honum þar sem myndirnar og sögurnar verða saman komn- ar. Auk þess er hann að und- irbúa verk þar sem saga kvennanna í goðafræðinni er sögð. Háskólatón- leikar helgað- ir Karli O. Runólfssyni I ÁR eru liðin 95 ár frá fæðingu Karls O. Runólfssonar. Af því til- efni verður efnisskrá Háskólatón- leika í dag, miðvikudag, helguð honum og verkum hans. Þórunn Guðmundsdóttir, sópransöngkona, mun flytja stuttan fyrirlestur og hún og Kristinn Örn Kristinsson, píanóleikari, munu flytja sönglög eftir Karl. Þórunn Guðmundsdóttir út- skrifaðist frá Tónlistarskólanum í Reykjavík árið 1985. Eftir það hélt hún til framhaldsnáms í söng í Bandaríkjunum. Þaðan lauk hún Bachelors- og Mastersprófi. Eftir að Þórunn kom heim frá námi hefur hún stundað margvísleg tónlistarstörf. Hún hefur sérstak- lega lagt sig eftir flutningi og rann- sóknum á íslenskum sönglögum. Kristinn Örn Kristinsson píanó- leikari tók lokapróf frá Tónlistar- skólanum á Akureyri. Eftir það hélt hann til Bandaríkjanna þar sem han lauk B.M.-prófi frá Southern Illinois University Edwardsville. Frá því að Kristinn kom heim frá námi hefur hann verið eftirsóttur meðleikari bæði með hljóðfæraleik- urum og söngvurum. Þau Þórunn og Kristinn hafa unnið saman um nokkurn tíma og er væntanlegur hljómdiskur með flutningi þeirra á verkum eftir Jón Leifs og Karl O. Runólfsson.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.