Morgunblaðið - 09.01.1999, Blaðsíða 49

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
LAUGARDAGUR 9. JANÚAR 1999
SIGRIÐUR
KRISTJANA
JÓNSDÓTTIR
+ Sigríður Krist-
jana Jónsdóttir
fæddist í Reykjavík
30. júlí 1936. Hún
andaðist á heimili
sínu, Brautarholti
Kjalarnesi, aðfara-
nótt miðvikudags-
ins 30. desember.
Foreldrar hennar
voru Jón Gauti
Jónatansson, raf-
magnsverkfræð-
ingur, f. 14. okt.
1907 í Sigluvík,
Svalbarðsstrandar-
hr., S-Þing., d. 20. febr. 1964
og k.h. Guðrún Kristjánsdóttir,
f. 4. febr. 1909 á Suðureyri í
Súgandafirði. Sigríður var
næstelst fimm systkina en þau
eru Svanhildur Elín, f. 16. júlí
1935, Þórdís Helga, f. 8. maí
1944, Jón Gauti, f. 29. des.
1945 og Guðrún Kristín, f. 27.
apr. 1948.
Á árinu 1958 lauk Sigríður
hjúkrunarfræðiprófi frá HSÍ.
Hún starfaði sem hjúkrunar-
kona við Landspítalann
1958-60 og fór í framhalds-
nám í skurðhjúkrun við Land-
spítalann 1960-61. Á árunum
1961-62 vann hún á skurðstofu
Cook County Hospital í
Chicago.
Sigríður giftist hjnn 30.
mars 1963 Páli Ólafssyni
bónda í Brautar-
holti, f. 16. mars
1930. Foreldrar
hans voru Ólafur
Bjarnason, bóndi í
Brautarholti og
hreppstjóri, f. 19.
sept. 1891, d. 13.
febr. 1970, og k.h.
Ásta Ólafsdóttir, f.
16. mars 1892, d. 8.
apríl 1985. Börn
Sigríðar og Páls
eru: 1) Guðrún,
lyfjafræðingur, f.
29. sept. 1963, gift
Stefáni H. Hilmarssyni, lögg.
endurskoðanda, f. 30. júlí
1961. Börn þeirra eru: a) Sig-
ríður Katrín, f. 29. des. 1992,
b) Hilmar Páll, f. 4. júlí 1998.
2) Ásta, ljármálastjóri, f. 15.
febr. 1965, gift Gunnari Páli
Pálssyni, fjármálastjóra, f. 5.
okt. 1961. Börn þeirra eru: a)
Páll, f. 10. okt. 1991, b) Bjarni,
f. 29. jan. 1993. 3) Þórdís,
kennari, f. 4. mars 1968. Sonur
hennar Ólafur Arnar, f. 19.
sept. 1995. 4) Ingibjörg, gull-
smiður, f. 24. mars 1969, 5)
Bjarni, viðskiptafræðingur, f.
25. maí 1972, og 6) Ólöf Hild-
ur, viðskiptafræðinemi, f. 19.
mars 1977.
Sigríður verður jarðsungin
frá Fossvogskirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 13.
Sigríður Kristjana Jónsdóttir,
Brautarholti á Kjalarnesi, systir
mín og vinur, er látin eftir lang-
vinna og harða baráttu við illskeytt
krabbameinið. Andlát ástvina er
alltaf þungbært og enn þungbær-
ara er það þegar þeir eru kvaddir
burt af þessum heimi á góðum
aldri, einmitt um það leyti sem þeir
geta gefið sér tíma frá daglegu
amstri til þess að njóta þess sem
þeir hafa sáð.
Systa var sterk kona. Því kynnt-
umst við sem vorum henni sam-
ferða. Hún var kröfuhörð en þó
fyrst og fremst við sjálfa sig. Hjá
henni voru verkin sem þurfti að
vinna, verk til að sinna, meira var
ekki um það að segja.
Þessi styrkur kom einnig fram í
því hvemig hún tók þeim sem voru
henni kærir bæði á sorgarstundum
og góðum. Ef rætt var um eitthvað
sem skipti máli var athygli hennar
vakin. Þetta reyndi ég oft. At-
burðarás sem lýst var fyrir henni
setti hún á minnið svo vel að nán-
ast aldrei þurfti að segja henni
tvisvar sama hlutinn jafnvel þó
nokkur tími liði á milli samtala.
Hún mundi atburðarásina jafnvel
betur en sögumaður. Fyrir
nokkrum árum þegar ég fékkst við
eitt erfiðasta verkefni sem ég hef
fengist við um tíðina talaði ég oft
við hana. Þá reyndist hún mér góð-
ur vinur. Sérstaklega man ég eftir
einu atviki. Ég lýsti fyrir henni
vonbrigðum mínum með atburða-
rás sem lauk svo með langþráðu
bréfi frá aðila sem hafði mikið
vægi í því verki sem ég var að
vinna. Rúmu ári síðar var ég að
lýsa þessari sömu atburðarás fyrir
gestum í fjölskylduboði í Brautar-
holti. Þegar kom að fyrmefndu
bréfi sagði ég að það hefði verið
gleðistund þegar það var skrifað í
byrjun maí, þá ári áður. Hún átti
leið um og spurði hvort ég væri að
tala um þetta ákveðna bréf og
sagði svo: „Var það ekki dagsett
27. apríl.“
Þú áttir þrek og hafðir verk að vinna,
og varst þér sjálfri hlífðarlaus og hörð.
Þú vaktir yfir velferð barna þinna.
Þú vildir rækta þeirra ættarjörð.
Frá æsku varst þú gædd þeim góða anda,
sem gefur þjóðum ást til sinna landa
og eykur þeirra afl og trú.
En það er eðli mjúkra móðurhanda,
að miðla gjöfum - eins og þú.
(Davíð Stef.)
Stolt Systu og hamingja voru
börnin þeirra hjóna, sex að tölu.
Nú eru þau öll komin til manns og
ávextirnir farnir að sýna sig.
Barnabörnin fimm heilbrigð og fal-
leg voru henni mikil hamingja og
gleði og vafalítið eiga þau eftir að
verða miklu fleiri. Það er augljós-
lega sárt að þurfa að kveðja þenn-
an heim eigandi þessi auðæfi og
eiga enn meira í vændum. En hún
Systa sá við þessu, að hluta, því
hún tók sig til, þegar sjúkdómur-
inn ágerðist, og sat og prjónaði
barnafót meðan hún hafði til þess
kraft því það var hennar vilji að öll
barnabörn, fædd og ófædd, ættu
eitthvað eftir ömmu sína. Þetta
lýsir vel þeim mikla viljastyrk sem
hún átti. Páll og börnin önnuðust
hana þegar kraftar dvínuðu og
sýndu, með reisn, mikla blíðu, þol-
inmæði og styrk í erfiðleikunum.
Það hlýtur að hafa verið notaleg
tilfmning, fyrst dómurinn var fall-
inn, að fá að kveðja í faðmi fjöl-
skyldunnar sem hún unni svo
heitt.
Og dagurinn leið í djúpið vestur
og Dauðinn kom inn td þín.
Þú lokaðir augunum - andartak
sem ofbirta glepti þér sýn.
Og um varir þér brá fyrir brosi þeirra,
sem bíða í myrkrinu og þrá
daginn - og sólina allt í einu
í austrinu rísa sjá.
(Tómas Guðm.)
Á stóru heimili og búi var oft
mikið að gera en þeir sem komu á
heimili þeirra Páls á liðnum árum
fundu aldrei annað en að þeir
væru velkomnir og að þau hjónin
hefðu nægan tíma til að bera
kræsingar á borð og að spjalla við
gesti sína. Miklar gestakomur
þýddu auðvitað lengri vinnudag,
en hvað um það? Það var þeirra
stíll að fagna gestkomandi, þau
báru skyldur sínar gagnvart heim-
ili og búi með mikilli reisn og voru
samtaka í því. Ef lýsa ætti Systu í
einni setningu gæti hún hljóðað
svo: „Hún var heilsteypt mann-
eskja, ærleg og heiðarleg og vinur
vina sinna.“

Móðir ökkar og systur, Svan-
hildur Erna, Þórdís Helga og Guð-
rún Kristín, og makar þeiiTa Þór-
dísar og Guðrúnar, þeir Jochen og
Haukur, minnast Systu með þakk-
læti og virðingu og taka af heilum
hug undir allt sem hér kemur
fram um hana sem manneskju.
Þau öll og við Hólmfríður biðjum
þess að góður Guð gefi Páh, börn-
unum, barnabörnunum og tengda-
sonum styrk í sorg þeirra um leið
og við vottum þeim öllum samúð
okkar.
Jón Gauti Jónsson.
Ég kynntist þér, Sigríður, fyrst
er við Olafur komum heim til
styttri dvalar á árunum 1962-1964
en kynni okkar urðu meiri eftir
heimkomuna 1967. Böm okkar
vora á líku reki, sum vora skírð og
fermd saman.
Við þig var gott að ræða því að
þú varst bæði skemmtileg og fróð
og sagðir mér margt um land og
þjóð. Auk þess áttum við mörg
sameiginleg áhugamál, ekki síst
vegna þess að báðar voram við
hjúkranarfræðingar. Uppeldismál
og velferð barna þinna vora þér
hjartans mál enda hefur þeim
farnast vel. Þú bjóst Páli og böm-
um þínum gott heimili en þar var
regla, snyrtimennska og góður
stíll í fyrirrúmi. Síðustu árin vora
þér erfið vegna alvarlegs sjúk-
dóms. Þú barst þjáningu þína og
harm í hljóði. Sjaldan eða aldrei
varð þess vart hvernig þér leið,
þannig leið tíminn. Þú hafðir
ákveðið að dvelja síðustu daga lífs
þíns heima og fá orð eru til er lýsa
þeirri natni, umhyggju og vænt-
umþykju er þínir nánust sýndu
þér. Böm þín viku ekki frá sjúkra-
beði þínum og þau geta huggað sig
við að allt var gert sem í mannleg-
um mætti var unnt.
Ég, Ólafur, böm og tengdaböm
sendum Páli, bömum, tengdabörn-
um og bamabömum innilegar sam-
úðarkveðjur.
Hvíl þú í friði.
Inga M. Ólafsson.
Heita einnig huga og máls
hjarta gulls og vilji stáls
ljósið trúar, ljósið vonar
lífs þín minning brenni.
Þú sem lifðir ei til hálfs
auðnu Iandsins dætra og sona
blómsveig kærleiks bjart um enni
berðu hátt. Nú ertu frjáls.
Dyggð og tryggð þitt dæmi kennir.
Dána. Þú ert íslensk kona.
(E. Ben.)
„Dána“ er ekki í daglegu máli en
mun hafa komið inn í málið á sautj:
ándu öld í merkingunni höfðingi. I
dag kveðjum við einn slíkan, Sig-
ríði K. Jónsdóttui', sem var alltaf
nefnd Systa. Ég þekkti hana í vel
yfir 30 ár.
Það var Ijóst um nokkurt skeið
að barátta hennar var töpuð við ill-
skeytt krabbameinið. Aldrei hef ég
kynnst harðari og lengri baráttu en
hennar er stóð áram saman. Oft
var hún sárþjáð, það sáum við, en
aldrei var kvartað - hún var ekki
þeirrar gerðar. Hún var sú mann-
eskja sem ég hef virt mest í lífinu.
Dugnaður hennar og geta var slík
að það gat verið erfitt að vera sam-
ferða henni. En þegar ég komst til
vits og ára, og áttaði mig á því að
það var eigin vanmáttur sem tafði
mig, fór ég að njóta þess að vera
samvistum við Systu.
Hún var menntaður skurðhjúkr-
unarfræðingur en starfaði ekki við
fag sitt eftir giftingu, enda var
fljótlega nóg að gera á stóra heim-
ili.
Páll og Systa eignuðust 6 börn
sem öll bera foreldram sínum fag-
urt vitni, allt glæsilegt og vel
menntað fólk. Það er ekld lítið ævi-
starf að færa þjóðfélaginu það á
silfurfati. Ég verð oft hugsi þegar
verið er að sæma fólk orðu fyrir vel
unnin störf, og hefur hugur minn
þá gjarnan hvarflað til hennar.
Engan þekki ég sem hefur unnið
betur og era börnin þeirra talandi
vitnisburður um það. Það var hins
vegar ekki hennar stíll að auglýsa
sig og sín verk, þvert á móti. Hún
frábað sér alla athygli, kaus að
standa til hliðar en var samt
„möndullinn" sem allt snerist um
svo ég vitni í orð Guðrúnar móður
Systu sem nú syrgir næstelsta
bam sitt.
Systa var ekki gallalaus frekar
en nokkurt okkar og hefði síst af
öllu viljað láta mæra sig, en fékk í
vöggugjöf mikla hæfileika sem hún
fylgdi fast eftir og hvikaði aldrei
frá, hún var staðfóst og fylgin sér.
Það var alveg sama hvað hún lét
frá sér fara, það lék allt í höndun-
um á henni. En sjálf taldi hún alltaf
að betur mætti fara.
Að gera verkum hennar skil í
stuttri minningargrein er ekki
hægt og ónauðsynlegt. Glæsilegi
barnahópurinn minnir á hana dag
hvem og þannig lifu- hún áfram.
Ég er þakklát fyrir að hafa ver-
ið samferða henni þennan spöl.
Það snart alla sem heimsóttu
hana undir það síðasta að sjá eig-
inmann og börn umvefja hana og
hjúkra. Aðra eins fegurð hef ég
aldrei séð undir svona kringum-
stæðum. Það er alltaf óviðunandi
þegar fólk á góðum aldrei deyr.
Hún hafði svo brennandi áhuga á
lífinu og velferð barna sinna og
fjölskyldu. En baráttan var orðin
löng og ströng.
Eg á persónulega marga minn-
ingarperluna af samskiptum okkar,
öll góðu ráðin og hvatninguna, sem
ég því miður hundsaði of oft. Ráð-
gjöf hennai- var alltaf sett fram af
heilum hug og eigin reynslu, sem
svo sannarlega skilaði árangri, sé
horft til ævistarfs hennar. Ég votta
Páli og börnunum mína dýpstu
samúð.
Hallgerður Pétursdóttir.
Það var 1. febr. 1955, þá hitt-
umst við, 17 ungar stúlkur, T dag-
stofu Hjúkrunarkvennaskóla Is-
lands, sem þá var til húsa á 3. hæð
á Landspítalanum, flestar í fyrsta
sinn, við ætluðum að læra hjúkran.
Þetta var upphafið að náinni vin-
áttu æ síðan.
Við lukum prófi í mars 1958. Þá
skildu leiðir í bili, sumar fóra að
vinna á Landspítalanum, aðrar
fóra út á land.
Nú setur okkur hljóðar, ein úr
hópnum er horfin yfir móðuna
miklu. Sigríður Jónsdóttir, eða
Systa eins og við kölluðum hana,
lést á heimili sínu að Brautarholti á
Kjalamesi 30. des. 1998, langt um
aldur fram eftir langa en hetjulega
baráttu við illvígan sjúkdóm, um-
kringd sinni elskulegu fjölskyldu.
Systa hóf störf á Landspítalan-
um að námi loknu, fyrst á bama-
deild og handlæknisdeild, en tók
svo sérnám í skurðstofuhjúkran.
Á þessum árum stóð hugur okk-
ar margra til að afla okkur meiri
þekkingar, reynslu og víðsýni á er-
lendri grand og fóram við 3 vin-
konurnar til Bandaríkjanna og
störfuðum á Cook County Hospital
í Chicago, Systa starfaði þar á
skurðstofu.
Þetta var mikil og dýrmæt
reynsla fyrir okkur allar, Cook
County spítalinn var þá einn
stærsti spítali Bandai-íkjanna, eig-
um við ótæmandi minningar þaðan
sem oft hafa verið rifjaðar upp.
Eftir heimkomuna frá Banda-
ríkjunum hitti Systa lífsförunaut-
inn sinn, Pál Ólafsson, bónda í
Brautarholti, það var mikið gæfu-
spor fyrir þau bæði. Þau giftu sig í
mars 1963 og eignuðust 6 yndisleg
böm sem bera foreldrum sínum
fagurt vitni.
1 Brautarholt var gott að koma,
Systa og Páll höfðingjar heim að
sækja og yndislegt að sjá hvað
fjölskyldan var samhent, bæði í
starfi og leik og kærleikurinn
ávallt í fyrirrúmi. Umhyggjan og
umönnunin við eiginkonu og móð-
ur í veikindum hennar var aðdáun-
ar verð.
Þessu stóra heimili stjórnaði
Systa af einstökum dugnaði, alúð
og myndarskap, það var ekki bara
að fjölskyldan væri stór, heldur
var fjöldi manns í vinnu við hina
stóra graskögglaverksmiðju sem
þar er rekin. Síðustu 10 árin höf-
um við hollsysturnar hist einu
sinni í mánuði yfir kaffiboOa og
höfum við fundið það í áranna fcs
hvað þetta er okkur mikils virði,
Systu hefur vantað sára sjaldan
þrátt fyrir miklar annir oft á tíðum
og nú á síðustu áram erfið veik-
indi, hún var sannur vinur og við
söknum hennar sárt. Elsku Páll,
Guðrún, Ásta, Þórdís, Ingibjörg,
Bjami og Ólöf, tengdasynir og
ömmubörn, sorg ykkar og missir
er mikill. Guð styrki ykkur á þess-
um erfiða tíma. Innilegar samúð-
arkveðjur til ykkar allra, einnig
aldraðrar móður og annarra ást-
vina. Guð varðveiti Systu, blessuð
sé minning hennar.
F.h. hoUsystranna,
Valgerður og Bjarney.
I fáum orðum viljum við minnast
fermingarsystur okkar frá ísafirði,
Sigríðar Kristjönu, sem andaðist
miðvikudaginn 30. desember eftir
langvarandi og erfið veikindi.
Systa, eins og hún var ávallt
kölluð af okkur skólasystranum,
var vel greind og hæfileikarík og
hafði þar af leiðandi mikið að miðla
okkur hinum í leik og starfi. Einnig
minnumst við geislandi kátínu og
gleði í því sem við tókum okfair
fyrir hendur í hennar félagsskaþ.
Þegar Systa er 15 ára flytur hún
ásamt fjölskyldu sinni frá Isafirði
og því miður rofna þá að mestu
tengsl okkar við Systu.
Veturinn 1995 komum við saman
nokkrar fermingarsystur til þess
að ná saman fermingai'hópnum þá
um vorið. Þetta varð til þess að við
hittum Systu aftur og voru það
gleðilegir endurfundir. Það eina
sem skyggði á vora veikindi henn-
ar sem hún tókst á við af kjarki ^tr
stillingu.
Systa var með okkur þá um vor-
ið og eftir það höfum við hist reglu-
lega nokkrar skólasystur og var
Systa þar á meðal eins og heilsan
leyfði. Þessar stundir vora okkur
öllum mjög dýrmætar og gáfu okk-
ur tækifæri á að kynnast Systu aft-
ur sem fullþroska konu.
Við hugsum til þessara stunda
með þakklæti og gleði og munum
geyma þær í minningu um þá góðu
og heiisteyptu manneskju sem
Systa var.
Við viljum að lokum senda eigin-
manni hennar Páli, börnum þeirra
og fjölskyldu hugheilar samúðar-
kveðjur.
Fermingarsystur frá Isafirði.
Sérfræðingar
í blómaskreytinoum
við öll tækifæri
mblómaverkstæði I
INNA I
Skúlavörðustíg 12.
á horni Bergstaðastrætis,
sími 551 9090
Persónuleg,
alhliða útfararþjónusta.
Sverrir Olsen, Sverrir Einarsson,
útfararstjðri útfararstjðri
Útfararstofa íslands
Suðurhlíð 35 ♦ Síxni 581 3300
Allan sólarhringinn. www.utfararstofa.ehf.VS/'