Morgunblaðið - 09.01.1999, Blaðsíða 51

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
LAUGARDAGUR 9. JANÚAR 1999 5 Jt''
FJÓLA
S VEINSDÓTTIR
+ Fjóla Sveins-
dóttir fæddist í
Bólu í Akrahreppi í
Skagafirði 28. ágúst
1932. Hún lést á
Landspítalanum 1.
janúar síðastliðinn.
Foreldrar hennar
voru Sveinn Nikó-
demusson og
Pálmey Haralds-
dóttir á Sauðár-
króki. Systkini
hennar eru Val-
gerður, Haraldur
(látinn), Ingólfur og
Arnbjörg. Eigin-
maður Fjólu er Gísli Gunnars-
son frá Ábæ í Austurdal í
Skagafirði. Börn þeirra eru:
Sigríður, Sveinn, Pálmey og
Haraldur.
títför Fjólu fer fram frá Sauð-
árkrókskirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 14.
Fyrir nær 27 árum hófust kynni
okkar Fjólu. Það vildi svo til að
hún eignaðist sonarson á fertugs-
afmæli sínu 1972 sem er elsti
drengurinn minn af fjórum. Eg
man eftir fyrsta skiptinu sem ég
kom með drenginn að Bárustíg 4.
Það var vel tekið á móti okkur
eins og alltaf. Hann var skoðaður í
krók og kring og honum gefnar
stórar gjafir. Eg stoþpaði hjá
þeim þá yfir nótt og það kom ekki
til greina annað en að sauma á
drenginn úlpu. Eg var tæplega
nítján ára og hafði ekki saumað
margar flíkur, en með hennar að-
stoð var ekki lengi verið að töfra
fram úlpu. Ég man hvað ég var
upp með mér þegar ég fór síðan
heim aftur með heimasaumaða
úlpu á barnið mitt.
Mér fannst Fjóla afar sérstök
kona. Hún gat gert allt í einu. Hún
var að sauma, baka og elda og gat
verið að líta eftir bamabarni sínu í
leiðinni. Þetta gekk allt saman upp
þótt öðrum sýndist þetta vonlaust,
og þrátt fyrir annríkið gat hún
frætt mann um ýmislegt því hún
var víðlesin, fróð og sérstaklega
minnug á allt sem hún las.
Fjóla var listamað-
ur af guðsnáð. Það var
sama hvað hún tók sér
fyrir hendur, alltaf
lagði hún jafn hart að
sér. Hún var kannski
búin að vaka alla nótt-
ina við saumaskap en
samt var alltaf matur
á réttum tíma og nóg
að borða. Fjóla gaf
sér alltaf tíma til að
sauma á böm sín og
barnabörn, og það
vom ófáar flíkurnar
sem hún bjó til á mig
og drengina okkar.
Hún átti stóran blómagarð í
kringum húsið sitt sem hún hafði
sérstakt dálæti á. Ég veit ekki
hvað það em margar blómateg-
undir í honum en eitt er víst að
þær em margar og vel um þær
hugsað því allt greri í höndunum á
Fjólu.
Við Sveinn sonur hennar byggð-
um okkur hús á Blönduósi. Það
vom famar ófáar ferðimar yfir
fjallið um helgar til að hjálpa okkur
við að naglhreinsa, fúaverja og
fleira. Maður var aldrei nálægt
Fjólu öðmvísi en hún rétti manni
eitthvað. Við fjölskyldan gerðum
okkur oft erindi að Bámstíg 4. Ef
enginn var þar heima mátti ganga
að henni vísri uppi í Grænubrekku
hjá móður sinni sem hún umgekkst
daglega í um sextíu ár og var það
henni þungbært að missa hana.
Fjóla var skapmikil kona enda lík-
aði ekki öllum vel við hana og
henni líkaði ekki vel við alla, en
hún mátti ekkert aumt sjá öðravísi
en að bæta úr. Hún átti erfitt í
gegnum árin vegna veikinda sem
sumir gerðu sér ekki fyllilega grein
fyrir.
Mér þótti ákaflega vænt um
tengdamóður mína eins og ég sagði
henni sjálf þegar ég talaði við hana
síðast og hefði mikið viljað að sam-
skipti okkar hefðu verið öðmvísi en
raun ber vitni, en utanaðkomandi
áhrif urðu til þess að við höfðum
ekki talast við síðustu árin sem
mér finnst miður en verður ekki
breytt.
SIGURJON
EINARSSON
tSigurjón Ein-
arsson fæddist
að Syðri-Knarrar-
tungu í Breiðuvík á
Snæfellsnesi 17.
apríl 1912. Hann
lést að heimili sínu
Hofi, Eyrarbakka 2.
janúar síðastliðinn.
Foreldrar Sigurjóns
voru þau Andrea
Guðrún Andrjes-
dóttir, f. 14.2. 1874,
og Einar Magnús-
son, f. 28.4. 1873.
Guðrún og Einar
áttu níu börn og
komust átta þeirra til fullorð-
insára. Sigurjón var þeirra
næstyngstur. Siguijón ólst upp í
foreldrahúsum í Syðri-Knarrar-
tungu.
Arið 1949 kvæntist Sigrjón
eftirlifandi eiginkonu sinni
Hjördísi S.C. Sigurðardóttur, f.
12.1. 1924. Þau áttu saman þrjá
drengi: Hinrik, f. 18.10. 1950,
Ólaf Jósef, f. 20.3. 1955, og
Nokkur kveðjuorð til hans
pabba sem við þrjú elstu systkinin
kynntumst fyrir rámum 50 áram.
Þá var mamma ung ekkja og pabbi
kom eins og riddarinn á hvíta hest-
inum, sem þá var vörubíllinn hans,
og tók okkur öll að sér eins og
mamma orðar það. Seinna bættust
þrír bræður í systkinahópinn og
Friðrik, f. 9.3. 1958.
Hjördís átti fyrir
þrjú börn sem Sig-
urjón gekk í föður-
stað. Þau eru Ingi
Björgvin, f. 26.11.
1943, Jónína, f.
23.7. 1945, og
Konný Breiðfjörð, f.
26.9. 1947. Þau
hjónin bjuggu
fyrstu hjúskaparár-
in á Snæfellsnesi en
síðustu 32 árin á
Eyrarbakka.
Framan af stund-
aði Siguijón ýmsa
vinnu, vegavinnu, vöruflutn-
inga, ökukennslu og var mat-
sveinn til sjós.
Árið 1967 hóf hann störf sem
fangavörður á Litla-Hrauni og
gegndi því starfi þar til hann lét
af störfum fyrir aldurs sakir
1982.
títför Sigurjóns verður gerð
frá Eyrarbakkakirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 14.
ólumst við upp á Snæfellsnesi.
Margs er að minnast frá árunum
sem við bjuggum á Búðum. Eitt
sinn hafði pabbi komið með appel-
sínur frá Reykjavík. Daginn eftir
fór hann með okkur í langan
göngutúr. Við systkinin fómm þá
að finna appelsínur hér og þar á
jörðinni. Hann hafði þá komið
Elsku Fjóla, ég vona að þér líði
vel núna. Ég veit að foreldrar þínir
og bróðir hafa tekið vel á móti þér.
Far þú í friði og hafðu þökk fyrir
allt.
Ég kveð þig með virðingu.
Jónína K. Þorvaldsdóttir.
Árið 1998 er liðið og nýtt ár
gengið í garð, á þessum tímamót-
um kvaddi Fjóla Sveinsdóttir sitt
jarðlíf. Hún lést á nýársdag og er
nú laus við kvöl og raunir þessa
heims, komin yfir á annað og æðra
tilvemsvið.
Kynni okkar hófust stuttu eftir
að ég fluttist til Sauðárkróks 1957
og héldust til hennar hinsta dags.
Eitt í okkar kynnum er mér sér-
staklega minnisstætt, sem segir
meira en mörg orð, það var þegar
veikindi herjuðu á eitt bamið mitt,
sem vom bæði langvinn og erfið.
Fjóla hafði fá orð þar um en lét
verkin tala þess betur, þá var gott
að geta leitað til hennar.
Viðbrögð Fjólu við sínum veik-
indum vom nánast ótráleg. Hún
sagði aldrei æðmorð og kvartaði
ekki og henni virtist sjaldan falla
verk úr hendi. Tók bara á þessu
eins og öðm sem lífið bauð upp á.
Þó vissi ég að hún átti sínar erf-
iðu stundir, þá var hvorki svarað í
síma né ansað banki á dyr og húsið
læst.
Eldri borgarar hér og margir
fleiri sjá nú á bak góðum leiðbein-
anda, það var sama að hverju hún
lagði gjörva hönd, hvort það vom
skærin, saumavélin, pensillinn að
mála á tau, gler og postulín eða að
beita útskurðaráhöldunum, allt
fórst henni jafn vel úr hendi því
saman unnu hugur og hönd, ásamt
afar listrænu innsæi.
Fjóla vai' mikill náttúmunnandi,
bæði gagnvart skepnum og gróðri.
Oft var til hennar leitað í þeim efn-
um.
Kristur sagði: „í húsi föður míns
era mörg híbýli, ég mun fara og
búa yður stað.“ Það er öllum hollt
að hafa vissu og trá á að vel sé fyr-
ir öllum séð að leiðarlokum.
Ég sendi mínar innilegustu sam-
úðarkveðjur til Gisla, bamanna,
allra vina og vandamanna, með
þakklæti fyrir okkar kynni og sam-
verastundir.
Edda Viiheims.
þeim fyrir gagngert til að sjá
undmnina og gleðina hjá okkur
þegar við fundum þær. Lengi vel
héldum við systkinin að appelsínur
yxu í Búðahrauni. Þannig var
pabbi, alltaf tilbúinn að gleðjast
með smáfólkinu.
Þegar börnin hans uxu úr grasi
komu barnabörnin sem áttu hug
hans allan. Hann þreyttist aldrei á
að spila við þau, kenna þeim
galdra eða leika fyrir þau á munn-
hörpuna. Við emm þakklát honum
pabba fyrir svo margt, sérstaklega
fyrir að hafa ásamt mömmu alið
okkur upp sem samrýndan systk-
inahóp.
Æðmleysi og lítillæti voru aðals-
merki pabba. Hann kvartaði aldrei
þótt hann væri orðinn rámfastur
og lasburða síðustu mánuðina. „Ég
hef það svo gott hérna," sagði hann
jafnan þegar hann var spurður um
líðan sína. Við viljum þakka
mömmu fyrir að hafa annast hann
pabba svo vel í veikindum hans.
Hann fékk að deyja heima á Hofi
þar sem honum leið alltaf best. Guð
geymi þig, elsku pabbi.
Fyrir hönd systkinanna,
Jónína Konráðsdóttir.
Tara Brynjarsdóttir skrifar í
minningabókina sína daginn sem
hún fréttir af andláti langafa síns:
Afi dó í gær. Ég á eftir að sakna
þín. Ég elska þig og fannst þú
skemmtilegasti afinn í öllum heim-
inum. Þú gerðir svo margt með
mér. Ég vildi að ég sæi þig aftur.
Við áttum svo góðar stundir sam-
an. Ég mun alltaf sakna þín.
Tara.
MARÍA DÓRÓTHE
JÚLÍUSDÓTTIR *
+ María Dóróthe
Júlíusdóttir
fæddist í Keflavík
hinn 24. janúar
1915. Hún lést á
heimili sínu í Kefla-
vík 2. janúar síðast-
liðinn. Foreldrar
Maríu vom Margrét
Sveinsdóttir, fædd
16.9. 1884 í Grinda-
vík, dáin 19.3. 1967,
og Júlíus Björnsson,
fæddur 25.7. 1852 í
Hafnarfirði, dáinn
1928 í Keflavík.
María ólst upp hjá
föður sfnum og móðursystur,
Sigríði Sverrínu Sveinsdóttur, í
Keflavík. María var yngst tólf
systkina.
Hinn 23. janúar 1943 giftist
María Guðmundi Inga Ólafs-
syni, fæddur 6. október á Syðri-
Brúnavöllum, Skeiðahreppi í
Ámessýslu. Foreldrar hans
vom Olafur Einarsson, bóndi í
Hagavík, Grafningshreppi í Ár-
nessýslu, fæddur 18. apríl 1872
í Birtu, Fljótshlíð í Rangárvalla-
sýslu, dáinn 6. mars 1951, og
kona hans Guðrún Magnúsdótt-
ir, fædd 22. apríl
1874 á Brjánsstöð-
um, Grímshreppi í
Árnessýslu, dáin 23.
júlí 1945. Börn Mar-
íu og Guðmundar
Inga em 1) Mar-
grét, fædd 19.9.
1942, gift William
Lange, börn þeirra
eru William G.
Lange, María Anna
Crider, Eric Ingi
Lange og Elisabeth
Ida Ward. 2) Einar
Sigurbjörn, fæddur
10.12. 1946, böm
hans og fyrrverandi konu hans
Vilhelmínu Norðfjörð eru Ingi-
björg Hjördís, Margrét Ósk,
Guðmundur Ingi og Elísabet
Norðfjörð. 3) Ólafur Hreinn,
fæddur 22.4. 1949. 4) Ósk Matt-
hildur, fædd 20.12. 1952, gift
Páli Gíslasyni, böra þeirra em
Fanney Dóróthe, María Guð-
munda og Gísli Jónatan. Barna-
barnabörain era orðin tíu tals-
ins.
títför Maríu fer fram frá
Keflavíkurkirkju í dag og hefst ■«,
athöfnin klukkan 14.
Það er fátt sem getur lýst því
hversu gott það er að eiga eina
langömmu sem alltaf er svo ljúf og
góð, pijónar handa okkur hlýja
sokka og vettlinga sem hlýja manni
alla leið að hjartarótum og gefur
okkur alltaf mjólk og jólakökur þeg-
ar við komum í heimsókn. Við sysf>
umar emm svo heppnar að hafa
notið þeirra forréttinda að kynnst
henni Maju ömmu svona vel á
stuttri ævi okkar. Við munum ávallt
geyma minninguna um þig, elsku
amma, í hjarta okkar. Þótt við skilj-
um það kannski ekki vel hvar þú ert
þá vitum við að þú ert komin á góð-
an stað á himnum hjá Guði.
Elsku besta amma, takk fyrir allt
saman.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum lífsins
degi
hin Ijúfú og góðu kynni af alhug þakka hér.
Knn kærleikur í verki var gjöf sem gleymist
eigi
og gæfa var það ölium sem fengu að kynnast
þér.
(Ingibj. Sig)
Ósk Matthildur og
Thelma Guðlaug.
Áramótin em nýgengnin um
garð, við höfum nú kvatt liðið ár og
nýtt ár er hafið með öllum sínum
herlegheitum, upphafi nýrra og
óráðinna hluta. Éátt vitum við um
framtíðina og má segja að nýja árið
hafi byrjað á að koma á óvart. Hinn
annan janúar deyr hún elsku amma
mín. Eflaust má líta á dauðann sem
endalok og upphaf. Endalok verald-
legs lífs en upphaf lífs á öðm til-
vemstigi. Nú hefur þú, elsku
amma, náð ævitindi þínum í hinni
löngu og ströngu fjallgöngu lífsins
og ert eflaust að hefja aðra göngu á
nýjum stað. Ganga þín hefur ekki
alltaf verið auðveld, þú varst vinnu-
söm og dugleg kona sem lést þitt
ekki eftir liggja.
Einhvers staðar segir að „eitt
sinn verða allir menn að deyja".
Þetta er víst rétt og óumflýjanlegur
hluti af lífinu, en svo skrítið sem
það er er maður aldrei tilbúinn að
sætta sig alveg við það þegar ein-
hver nákominn fellur frá. Amma
mín sem var mér svo kær, sú sem
ég var svo mikið hjá alla tíð, er ekki
lengur hér hjá mér. Ég veit það vel
að sorg mín er komin til vegna
þeirrar gleði og ánægju sem ég
minnist að hafa átt í samvistum við
þig, amma. Sorg og gleði haldast í
hendur líkt og systur sem víkja
hvor fyrir annarri. Þegar önnur er
við völd víkur hin. Minningarnar
streyma í huga mér um allar stund-
irnar sem ég sat í eldhúsinu hjá
þér, bakaði með þér, föndraði og
spjallaði, þegar þú kenndir mér að
prjóna og þegar við fórum saman
til Bandaríkjanna. Það er margs að
minnast þegar litið er til baka og^
erfitt að skilja við þig, en þinn tími
hér hjá okkur er á enda og er ég
þakklát fyrir þann tíma sem ég átti
með þér. Þau orð sem fyrst koma
upp í huga mér er ég hugsa um þig
em umhyggjusemi og traust, þú
vildir allt fyrir alla gera og helst
meira ef þú gast. Þér var annt um
alla og allir vom velkomnir til þín.
Ef fleiri væra eins og þú varst væri
heimurinn mun betri staður. Segja
má að það að hætta að draga and-
ann sé frelsun frá friðlausum öldum
lífsins, þá fyrst getum við risið upp
ófjötmð og leitað á fund Guðs. Ég
veit það að nú getur þú áhyggjulaus
og heilbrigð haldið áfram í öðmm
heimi þótt svo að erfitt sé að sjá á^-
eftir þér. Þú varst mér svo mikið og
það verður skrítið að hafa þig ekki
héma hjá mér lengur. Ég get ekki
þakkað þér nægilega fyrir allt það
sem þú hefur verið mér, fyrir allt
það sem þú hefur gefið mér og
kennt mér.
Takk, elsku amma, fyrir vega-
nestið sem þú hefur gefið mér.
Takk elsku amma fyrir að um-
hyggjuna.
Takk, elsku amma, fyrir að elska
mig.
Og umfram allt fyrir að hafa ver-
ið amma mín.
Elsku afi minn, mamma, pabbi,
Óli, Einar og Gréta, megi góður
Guð vera með ykkur. \
Margs er að minnast
margter héraðþakka.
Guð sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
Margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Þín
Far þú í ffiði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði.
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V.Briem.)
Fanney Dóróthe.
Handrit afmælis- og minningargreina skulu vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvusett. Sé
handrit tölvusett er æskilegt, að disklingur fylgi útprentuninni. Auðveldust er móttaka
svokallaðra ASCII-skráa, öðru nafni DOS-textaskrár. Ritvinnslukerfin Word og Wordper-
fect eru einnig auðveld í úrvinnslu. Senda má greinar til blaðsins í bréfsíma 669 1116, eða á
netfang þess (minning@mbl.is) — vinsamlegast sendið greinina inni í bréfinu, ekki sem
viðhengi. Nánari upplýsingar má lesa á heimasíðum. t»að eru vinsamleg tilmæli að lengcL
greina fari ekki yfir eina örk A-4 miðað við meðallínubil og hæfilega línulengd — eða 2.201t
slög. Höfundar eru beðnir að hafa skírnarnöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.