Ársritið Gestur Vestfirðingur - 01.01.1848, Qupperneq 3

3
vika á milli. Grasvöxturinn var frábær á ölluharft-
lendi og söajðu menn: „að grasið væri upp úr sjrjót-
inu“, og víst mátti svo að oröi kveða, því allt var
vafið grasinu. Allvíða bæði á túnum og eingjum
fannst álnarliátt gras; nokkrir heimulu-njólar náðu
þriggja álna bæð út til eya á Breiðafirði1. Á mýr*
lendi var grasvöxtur allur minni, og ei betri en í með-
allagi. Heyafeingur um Vestfirði varð allstaðar venju
ineiri, og vita menn ei til, að alment bafi jafnmikii
liey í garð komið á einu sumri, auk þess sem marg-
ir áttu fyrir talsverðar beyfyrníngar. Margur góður
slægjublettur varð þó eptir bæði ósleginn og óbit-
inn, því næsta fátt fólk er til að vinna upp víðleml-
ar eingjar, þegar þær eru aliar þaktar í kafgrasi.
Með haustinu kólnaði veðrátta og varð síðari hluti
Sept. mán. nokkuð frostamikill. Síðan létti aptur
frostunum; því tvo bina næstu mánuði voru jafnan
umhleypíngar og úrfelli mikil, og skiptust regn og
krapar á, en fannkoma varð samt lítil, þó voru svell
og snjóar á jörðu komin fram til fjalla og dala við
byrjun Decembers-mánaöar, þegar þá frost og köf-
öld tóku aptur til og héldust í bálfan mánuð, urðu
þá svo hörð frostin að þau náðu 18 mælistigum 5.
og 6. dag Dec. mán.; en síðan komu landsynníngar
og þýður, svo ís leysti upp og mikið af snjó;mátti
svo kalla, sem jörðin væri við áraskiptin víðast snjóa
x) J>ai' sem farið var að slá velræktuð tún í 11. viku sum-
ars, spratt grasið eða liáin svo vel og fljótt aptur, að nýa
grasið var hálfrar álnar hátt orðið, að hálfsmánaðar frestí, og
þegar það var þá slegið, mátti slá sama völl að þrem vik-
um liðnum þar frá, og náði það gras kvartils hæð. Er þessa
því getið, að það munu árhækur landsins seinna meir mega
telja fábeyrða nýluudu, þar sem þetta finnst ei í þeim ritað
nokkru sinni áður.
1