Ársritið Gestur Vestfirðingur - 01.01.1848, Qupperneq 49

49
liöfði. jáeir sögftu, aft eg væri tímans barn, og ætti
því af fremsta megni að reyna til að fylgjast með
honum, en hvorki lötra á eptir eða ana á unrlan
honum, og á þetta sögðust þeir vilja alt kapp leggja,
meðan þeir hefðu ráð yfir mér; það væri lika mjög
heimskulegt, allra helzt nú á tímum, að láta sér
þykja að því, þó að mönnum bæri á í ritum sínum,
eða þó að menn bæru ekki ávalt hæsta hlut í hverju,
hvernig sem það væri byrjað; að vilja aldrei heyra
nema hrós um sjálfan sig, og firtast við hvað eina,
sem að manni væri fundið, lýsti Iieimskulegri stór-
mennsku og sérgæðíngs - hætti, er væri ósæmandi
þeim mönnum, er leita vildu sannleikans.
B. Nú þykist eg skilja hvernig á öllu stendur.
5að hefir leingi brunnið við, að menn hafa illa un-
að þvi, liafi verið fundið að gjörðum þeirra, enda
sofna þeir opt værum svefni, sem ekkert fær vak-
ið nema síngirnin ein.
G. En — allir eiga glappaskot á æfi sinni eitt
eða fleiri.
B. Hvar á þetta við?
G. Mér datt það í hug út af því, sem við vor-
um að tala um; þú mátt ekki vera of spurull, því
þó eg liafi lieitið því, að segja aldrei annað en það,
er eg vissi að sannast væri, liefi eg aldrei lofað að
segja alt sem eg vissi að satt væri, — nei, eg get
þagað líka. Vertu sæll!
4. TIL BE YK.TA VÍKURPÓSTSINS.1
Jiegar Reykjavíkurpósturinn , í Októbermánuði
1847, getur kaupverzlunarinnar í sumar, er leið,
virðist mér, sem honum hafi orðið mjög mislagðar
hendur, því næsta góða þyki mér hann bera sum-
1) jjessu höfum vér veriö beðnir að ljá rúm í Gesti.
Forstöðunefndin.
4