Ársritið Gestur Vestfirðingur - 01.01.1848, Qupperneq 53

53
sem í því nær að hitna; en það þykir torvelt að
verja það fyrir liita og maðki, og láta það verða
svo vel þrifið, að það samsvari öðrum vðnduðnm
varnaði að gæðum. Jað hygg eg að allir sjái, hve
miklu það varðar að vantla fiðurverkunina ; þó liefi
eg heyrt einstaka mann láta sér um munn fara, að
ekki svari j>að kostnaði að verka fiðrið svo, að Dan-
ir og tærilæti annara þjóða fái ekki að þvi fundið,
meðan Islendíngar sjálfir kaupi það, og borgi fjórð-
únginn með 20 fiskum; en þeim, sem lesa þessar
mínar athugasemdir, ætla eg ekki minna en svo, að
þeir láti sér skiljast, á hve lausum og óvönduðum
grundvelli slíkt er bygt.
5að er hverjum manni hægt, sem vanizt hefir
fuglaveiði, að greina frá annmörkum þeim, er verða
á fiðrinu, en það er óhægra að segja frá, hvernig
bezt megi ráða bót á þeim. Nú vil eg geta þess,
hvernig reynslan hefir kent mér, að bezt sé að verka
fiður af sjófuglum, og að þessu sinni einúngis tala
um lundakofu - fiður.
jþegar fugl þessi er veiddur, sem aldrei ætti
að vera, fyrri en hann er því nær fleygur orðinn, og
kominn rétt að því að yfirgefa holur sínar; má aldr-
ei hrúga mörgum saman, heldur á að breiða hann svo
hvern við annan, að bríngan snúi upp. Jegar fara
á að reita hann, eða taka af honum fiðrið, á að
binda mjóum þveing eða snæri um háls fuglinuni
og byrja að reita á höfðinu og ofan fyrir miðjan
liálsinn. Er það smáfiður, sem þar af fæst, öllu
fiðri mýkra og smágjörvara, og j)ví ætti ætíð að
reita það út af fyrir sig í þrifalegt og litið ílát, og
safna því saman af öllum fuglinum, sem reittur er;
síðan skal reita alla bríngu fuglsins eða alt það
hvíta fiður, er á honum er, í annað ílát út af fyrir
sig; en í þriðja lagi á að reita bakfiðrið og það af