Ársritið Gestur Vestfirðingur - 01.01.1848, Síða 74

74
verður slíku til vegar komið, einkum þar sein land
er víðlent og strjálbjgt mjög, nema með ritgjörðum,
þeim er koma fyrir almenníngs augu, þvi að [>ær
llytja milli manna tilraunir þeirra og árángurinn af
þeim, reynsluna og tilbreytíngarnar, og fietta verður
hið mezta uppfræðíngar efni fyrrir sérhvern ihugun-
arsaman mann, sem þá er uppi, er ritgjörðin kemur
á gáng, og eptirkomendunum til mikils fróðleiks.
Jað mun meðal annars hafa hnekt töluvert fram-
förum vorum Islendínga í atvinnu - og bjargræðis-
vegunum, að menn bafa ekki borið sig saman um
þá, og fæstir skýrt öðrum frá reynslu sinni og til-
raunum; meira að segja, liefir optast mátt gott heita,
hafi sonurinn fylgt því, er hann sá til föður sins, og
eptirmaðurinn ekki spilt því, er formaður hans bætti.
Kifgjörðirnar, sem hefðu átt að lifga kappsmun-
ina, og fræða um tilraunir og reynslu, hafa annað-
hvort verið alls eingar, ellegar svo á sundrúngu, að
ijörsog framtaks-neisti sá, er lifnaö hefir eða glæðzt
við einliverja þeirra, hefir optast nær verið algjör-
lega útkulnaður, áður en öðrum hefir dottið í hug að
glæða hann á ný. Einginn bjargræðisvegur lands þessa
sýnist þó hafa sætt eins miklu íhugunar - og hirðu-
leysi, alt fram á vora daga, eins og æðarvarpið.
Að vísu mætti landsmönnum það til málbóta segja,
að fátt hafi veriö í þessu efni, sem hvatti þá, þar sem
í þá daga var ekki eptir miklu öðru að slægjast en
eggjunum, þvi dúninn var þá í viölíku gildi og fið-
ur; en margt sem hnekti, þar sem meðferð varpsins
miðaði því einmitt til eyðíngar, og fuglinn var þar
hjá myrtur, einkum á veturna, nærri því hvar helzt
sem færi gafst á.
Hér um fyrir rúmum 70 árurn virðist eins og
uinhugsun manna um arð og nytsemi æðarvarpsins
hafi farið að vakna; þvi verðlagsskráin frá 1776