Ársritið Gestur Vestfirðingur - 01.01.1848, Qupperneq 76

vona þvi, landar minir, að þér takið góðfúslega rit-
korni þessu, er eg hafi saniið um æöarvarpið, eptir
því sem margra ára reynsla og eptirtekt hafa kent
mér, og byrja eg þá á því:
1. Að þekkja eðli œðarfuglsins.
3>egar æðurnar leiða úngana út úr hreiðrunum,
sem er um það leiti þá ýngstu úngarnir eru orðnir
vel þurir, fara þær með þá annaðhvort á sjóinn eð-
ur tjarnir, ef þær eru i nánd; ber það þá opt við,
að æður þær, sem mist hafa undan sér únga eða
egg, hjálpa hinum til að leiða úngana út, ogláta þær
sér þá ásamt móöurinni mjög ant um að vernda þá
fyrir óvinunum, og reka þá á burt: eru svartbak-
arnir þeirra skeeðastir. Undir eins og úngarnir eru
konmir á sjóinn, kunna þeir bæði að synda og stínga
sér, og fara að tína agnir þær og mor, er fyrir þeim
verður, sér til fóðurs, er þaö einkum þar sem leir-
hotn er. I mátulegum brimsúg þykir þeim og gott
að afla sér fæðu af mori þvi, er brimið rótar upp ;
eru því æðurnar komnar skömmu eptir útleiðsluna
áþessliáttar staði, þó að furöulángt sé frá varplönd-
um þeim, er úngarnir eru frá komnir; sumar fara
með úngana inn á firði, og leita sér þar viðurværis,
og nokkrar lialda kyrru fyrir kríngum varplöndin.
Meðan úngarnir eru sem smæstir, safna æðurnar
þeim opt undir vængi sér, þegar kalt er, einkum á
næturnar, á grundum og tjarnarbökkum, er úngarn-
ir sækjamjög að, því þeir eru næsta þorstlátir. 3>eg-
ar úngarnir úa svona og grúa hverr innan um ann-
an, yfirgefa þeir optmæðurnar, og fylgja hinum úng-
uimm; er þeim þá opt hætta búin, því fáar æður
geta ei varið marga únga fyrir gripfuglum. 3>egar
úngarnir stálpast betur, sækja þeir fæðuna, þángað
sem dýpra er á sjáfarbotn, þykir þeim ásamt full-